|
|
|
 |
|
 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
| POP |
| (KEREMOS) |
|
|
De Vlaamse groep Roadburg mag gerust het donkere broertje van The Galacticos genoemd worden. Ze delen namelijk twee bandleden, maar waar The Galacticos lollig, losjes en als een kruising tussen Metal Molly en Pavement klinkt, daar gaat het er hier een stuk serieuzer aan toe. Beide bands stonden in 2008 in de finale van Humo’s Rock Rally maar wonnen niet. Geen nood, dat deden ook dEUS en Absynthe Minded niet.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
| SINGER-SONGWRITER |
| (MCP/ROUGH TRADE) |
|
|
Dit is het tweede soloalbum van Skinnie, een begenadigd songschrijver/gitarist uit het zuiden des lands. Skinnie is de broer van de zanger van de Limburgse band Mo’ Jones, waar hij ook songs voor schrijft. Die band van Jan (Mo) en Ron (Skinnie) van der Burgt deed al eerder van zich spreken met machtig mooie albums, maar deze zeven solotracks zijn nog intiemer, puurder, warmer, menselijker en harmonischer.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
| ROCK |
| (EIGEN BEHEER) |
|
|
Muziek heeft verschillende functies. Een van de belangrijkste is dat je er plezier aan kunt beleven. Dat geldt voor zowel de maker als de ontvanger ervan. Daarnaast kan een tekst iemand aan het denken zetten, of kunnen noten en sound een bepaalde sfeer oproepen en emoties los maken. Muziek moet in ieder geval een vorm van communiceren met anderen zijn. Onmisbaar daarvoor is dat er iets van een verkeersweg ontstaat tussen maker en ontvanger.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
| FOLK |
| (MAJESTIC WORLD/MUNICH) |
|
|
Amorroma, mooie naam, van welke kant uit je die ook leest. Het is de naam van een niet alledaags folkduo bestaande uit de Vlaamse Jowan Merckx (blokfluit, Franse doedelzak en zang) en de Britse Sarah L. Ridy (harp). Het duo slaagt er met barok spel, nieuwe composities van Merckx en soms traditionele teksten de klok een aantal keren een paar eeuwen terug te draaien.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
| ROCK/POP |
| (EIGEN BEHEER) |
|
|
Het lijkt er een beetje op dat iedere jonge band die enigszins weet hoe een gitaar werkt tegenwoordig wordt opgepikt door 3FM’s Serious Talent of een ander keurmerk opgeplakt krijgt. Het heeft tot nu toe tot een paar pareltjes geleid, maar ook de nodige inwisselbare middle-of-the-road bandjes opgeleverd. Op een of andere manier is Dahl aan de aandacht van de muziekscouts ontsnapt. En dat is eigenlijk best wel raar. De band heeft met What A View namelijk een innemende en bovendien afwisselende plaat gemaakt.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
| DARK PROGRESSIVE ROCK |
| (WISE OWL RECORDS) |
|
|
Eindhoven is de stad van Philips. Vandaar de bijnaam lichtstad, waar de titel van de cd naar verwijst. Eindhoven is tevens een rockcity, vaak van de hardere soort, zoals Peter Pan Speedrock dat laat horen. Maar nu even niet. Fourteen Twentysix is het soloproject van multi-instrumentalist/zanger Chris van der Linden. In een vorig leven maakte hij hele mooie dingen met de formatie Sweet Assembler, waar hij achter de drumkit zat. Hier fungeert hij als de zanger/gitarist/toetsenist van de band, al nam hij voor de opname van dit albumdebuut ook de percussie voor zijn rekening.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
| POP |
| (EIGEN BEHEER) |
|
|
Hun repetitiekot staat in Aalst, de bandleden studeren of studeerden in Gent, maar hun wortels liggen ergens in Vlaanderen, Nederland en Libanon. Samen maken ze op een organische manier liedjes, dat wil zeggen door middel van humor, gitaren, drank en zang. Ik ken slechtere manieren. Het resultaat is namelijk bijzonder sterk, warm, sfeervol en mooi diepgaand, want al wordt er in Aalst wat afgelachen en –gedronken, de door Lara Chedraoui (die met Libanese roots, maar via Togo in Antwerpen terechtgekomen zangeres) gedragen songs zijn wel degelijk erg gevoelig, niet altijd licht, hoewel soms toch pakkend.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
| NEDERLANDSTALIGE ROCK |
| (EIGEN BEHEER) |
|
|
‘Wij zijn de jeugd / Wij zijn verminkt / Maar er in de verte schijnt er licht.’ Het Vlaamse vijftal Keefman zingt in het Nederlands (al blijft die tongval onmiskenbaar), songschrijver Tom Kets heeft iets met poëzie in de rustige momenten (‘Met mijn speelgoedgeweer, schoot ik de laatste beer / Alles verdwijnt, zelfs een litteken slijt’) en onderscheidt zich in de rocksongs met een onverwacht avontuurlijk geluid.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
| LO-FI/ROCK |
| (DYING GIRAFFE/MUNICH/V2) |
|
|
Them Brawlers is al het zevende studioalbum van King Me, maar de kans is reëel dat u nog nooit van de band uit Deventer gehoord hebt. Nochtans zijn alle nodige elementen voor een succesverhaal aanwezig: een melancholische, bij Thom Yorke aanleunende zang van voorman Michael Milo, nummers als een ui (de schoonheid komt laagje per laagje tevoorschijn), fatsoenlijke songteksten en een uitgebreid instrumentarium dat getuigt van een ongekend professionalisme.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
| INDIETRONICA/SINGER-SONGWRITER |
| (EIGEN BEHEER) |
|
|
Achter The Klaus Kinskies gaat Dries Twijnstra schuil, voorheen zanger en songschrijver van SallySkunk dat nooit helemaal de waardering kreeg die het verdiende. Vijf jaar na SallySkunk’s zwanenzang Love Is Boring is hier Don’t Trust Blondes (de vrouwen laten hem blijkbaar nog steeds niet met rust) dat herkenbaar, maar toch anders klinkt. Twijnstra nam de plaat grotendeels alleen op en riep in de eindfase de hulp in van zijn voormalige bandleden en producer Alex Geurink.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
