|
|
|
|
|
 |
|
| ELECTROPOP |
|
|
| (EAT YOUR HEART OUT/ROUGH TRADE) |
|
|
Aan eigenzinnigheid ontbreekt het Alec Empire niet. Sinds Atari Teenage Riot de gitaren en drumcomputers aan de wilgen heeft gehangen, is de voormalige frontman op zoek naar zijn muzikale zelf. Eerlijk is eerlijk, eigenlijk zoekt de Berlijner al vanaf begin jaren negentig muzikale grenzen op. Vergelijk de albums Hypermodern Jazz 2000.5 en Les Etoiles Des Filles Mortes maar eens met elkaar. Ook nu weer klinkt deze laatste volstrekt anders dan voorganger Futurist uit 2005 en het zeer geslaagde Intelligence & Sacrifice (2002).
|
| Alec Empire heeft de gitaren en schreeuwerige punkvocalen ingeruild voor, eh, elektronische popliedjes met vervaarlijke kartelranden. Niet dat hij plots minder strijdbaar is, maar deze eerste studioplaat in bijna drie jaar klinkt relatief rustig en introvert, ja, gebalanceerd. Natuurlijk, in Robot L.O.V.E. suggereert hij Berlijn in brand te steken, in On Fire schreeuwt hij over een muur van gitaren heen. Verder zingt (ja echt!) Alec zich door de nummers heen. Met verbluffend resultaat. The Golden Foretaste Of Heaven is jaren zeventig-esthetiek in een modern jasje. David Bowie ten tijde van Heroes (in Death Trap in 3d), Velvet Underground (If You Live Or Die) en Gary Numan (New Man) kijken goedkeurend toe. En Alec? Die klinkt voor het eerst in zijn vijftienjarige carrière alsof hij zijn demonen écht heeft overwonnen. Resultaat? Fenomenale, stuurse popplaat en zonder twijfel z’n beste tot nu toe. THEO PLOEG |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Een verrassend album. Na de extremen van Atari Teenage Riot en de solo albums die hierna verschenen is dit een stuk rustiger. En ook nog eens heel erg goed. |
|
|
|
|
|
|
|
|
| goede plaat, maar stiekum zit ik toch te wachten op die allesvernietigende plaat die ATR gaat overtreffen.... Maar ja, daar zal die ondertussen wel te oud voor zijn. |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Tja, vet, zeker vet. Alleen mis ik in de recentie vergelijkingen met Mark E. Smith van the Fall, Front 242, Sisters of Mercy, soms zelfs einstürzende neubauten. De vergelijking met Heroes van Bowie in death trap in 3D vat ik niet helemaal. 1000 eyes en daarentegen zou zomaar bowie uit '77 kunnen zijn. Een album om weer met beide benen op de grond te komen. Onwaarschijnlijk goed geproduceerd. Op je walkman in de jaren tactig, nu op je iPod, BLAST AWAY. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
