|
|
|
|
|
 |
|
| POP |
|
|
| (MERGE/UNIVERSAL) |
|
|
Dertig. Het is meer dan een leeftijd, het is een levensfase. De eerste haren worden grijs of vallen uit, de biologische klok tikt steeds luider, de eerste successen (baan, huis, relatie) zijn binnen en soms steekt die venijnige ‘is dit alles?’-vraag de kop op. Het is een leeftijd waar je naartoe groeit en betekent een moment voor reflectie, een voorzichtige blik over de schouder naar de weg die je hebt afgelegd en de doelen die je eerder hebt opgesteld. Win Butler, roerganger van Arcade Fire, werd dit jaar dertig.
|
| Ten tijde van hun debuut Funeral, uit 2004 alweer, was Arcade Fire een zevental jonge honden dat grote dromen had en de hele wereld aankon. Op dat album vierden ze het leven om de doden te gedenken, op derde album The Suburbs is Win (want ja, hij ís Arcade Fire) zich bewust van zijn eigen vergankelijkheid. Dat besef werd nog eens bevestigd doordat een oude vriend Win, uitgerekend in zijn laatste jaar als twintiger, een foto stuurde van zichzelf met zijn dochter bij het winkelcentrum waar de twee vroeger rondhingen. Dat zette een stroom aan overpeinzingen en terugblikken op zijn jeugd in de suburbs van Houston in gang die als een rode draad door The Suburbs loopt. Het is niet die ogenschijnlijk veilige, idyllische thuishaven (denk ook aan American Beauty en Lunar Park) waar hij naar terugverlangt, het is de onveranderlijkheid, ongecompliceerdheid, dromen, belevenissen en gedachten van toen die zo haaks staan op de snelle tijd van nu (Suburban War, Modern Man). De dagen dat je je nog mocht vervelen zonder je schuldig te hoeven voelen (Wasted Hours) of nog wist wat wachten was en smachtte naar een brief van je kalverliefde (We Used To Wait). Dat resulteert in een complex, nostalgisch album waarop invloeden van The Boss geregeld om de hoek komen kijken, maar dat de op Neon Bible aanwezige zwaarmoedigheid, dramatiek en ‘vroeger was alles beter’-teneur behendig ontwijkt. The Suburbs heeft een rijker, diverser en uitgebalanceerder (noem het vooral niet ‘volwassener’) geluid dan zijn voorgangers, maar ook minder afzwaaiers en uitschieters. Geheel in stijl is het ook een plaat die bedoeld is om in zijn geheel te beluisteren en daarom op iTunes ook alleen als album te krijgen is. Dat betekent met zestien nummers een flinke kluif, die met twee à drie nummers minder wél het magnum opus van Arcade Fire zou zijn geweest. Zonder dat er één echt slecht nummer op te vinden is, overigens. Het lijkt alsof Win, met een lichte paniek dat hij de beste jaren van zijn leven reeds achter zich heeft liggen, zichzelf wil overtreffen en zo zijn doel nét voorbij schiet. Misschien had hij toch een jaartje eerder het ouderlijk huis moeten verlaten. JASPER VAN VUGT |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Wat er zo moeilijk te vatten is aan The Suburbs in enkele alinea's verklaard. |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Alsof 'ie rechtstreeks uit de tijdgeest tapt! |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Tijd is geld....beetje zonde van de tijd dus, deze recensie; als je tenminste wil weten wat voor (goede, slechte, matige) muziek op de CD staat. Want over muziek gaat slechts een kwart van de recensie. |
|
|
|
|
|
|
|
|
@sas:
Wees maar blij dat hier geen domme-reacties-filter op de site zit. Tsss, alsof songteksten niet net zo goed deel uitmaken van een plaat... |
|
|
|
|
|
|
|
|
| @Dirk Ooms. Je slaat de spijker op zijn kop met je eerste zin. Dan was jouw reactie namelijk ook niet geplaatst. Sas verkondigt een mening. Hij wil graag wat meer over de sound van The Suburbs horen en wat minder over de inhoud. De recensie (meer een recenserend verslag in mijn ogen) gaat vooral over het onderwerp van de plaat. Allemaal leuk en aardig, maar voor veel muziekliefhebbers gaat het vooral over de sound en daarna de teksten. Al kunnen beiden een plaat maken of breken. |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Meneer Ooms, wat een venijn! Beetje slecht geslapen? |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Overduidelijk weer een recensie waarbij de drang om mooi te schrijven ten koste gaat van het onderwerp waarover geschreven wordt. Het zijn allemaal mooie woorden, maar het slaat allemaal nergens op. Zo hopeloos subjectief en a-muzikaal, een onvermakelijke interpretatie. |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Op zich een prima recensie, alleen begint hij pas bij woord # 286. |
|
|
|
|
|
|
|
|
Enorm geestig om te zien hoe allerlei beste-stuurlui-aan-wal hier aan de professionals komen vertellen hoe een recensie geschreven zou moeten worden.
Zou dat nou net zoiets zijn als met die 15 miljoen bondcoaches? ;-) |
|
|
|
|
|
|
|
|
Nee, want je neemt geen betaald abonnement op het Nederlands Elftal, dus moet je daar niet over zeuren.
En die bondscoach was best goed... |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Het is een prima recensie, hij geeft de plaat op een mooie manier duiding, precies wat ik van een recensie verwacht. Vind het een beetje flauw om te gaan klagen over gebrek aan muzikale beschrijving, de gemiddelde Oorlezer weet heus wel dat Arcade Fire geen electropopbandje of dubstepduo is. Begin met wat je weet over Arcade Fire, voeg er aan toe wat je opsteekt met deze recensie, en ben je dan nog steeds nieuwsgierig, ga 'm dan eens luisteren in de platenzaak. En verwijten dat een recensie 'te subjectief' is lijken me het resultaat van gebrek aan kennis over wat een recensie precies inhoudt. |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Prima recensie, Jasper! Arcade Fire is een band dat een oeuvre opbouwt. Wanneer ze een nieuw album uitbrengen, dan dien je dit te duiden in het licht van zijn voorgangers. Dat heb je goed gedaan! |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Een recensie die meer dan 10 reacties losmaakt, is per definitie goed. |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Tja, en na al het geklaag over de recensie, ben ik nu wel benieuwd wat we van de plaat vinden. Ik vind The Suburbs na 2 luisterbeurten nogal tegenvallen. Ik had er meer van verwacht. Misschien toch maar weer eens the Funeral draaien. |
|
|
|
|
|
|
|
|
Prima recensie lijkt me. Stukje achtergrond, verhaal van de plaat en volgens mij kun je er ook uithalen hoe goed Jasper de plaat uiteindelijk vindt. Als ik hem nog niet geluisterd had, zou ik dat door deze recensie zeker gaan doen.
Ik vind het zelf overigens ook een prima plaat. Een soort logische stap na de twee eerdere platen. Moest wel even bezinken bij me. Klinkt als een geheel met een mooi verhalende stijl. Goede nummers, die lekker in het gehoor liggen. Inderdaad wel wat aan de lange kant.
Blog
Twitter |
|
|
|
|
|
|
|
|
Die achtergrondinformatie is natuurlijk hartstikke interessant, maar daarvoor heb je dan ook artikelen in OOR. In een recensie lees ik graag over hoe goed of slecht de plaat is. Niet dit soort gelul. (Subjectief inderdaad, maar dat heb je bij recensies...) Dus er staat geen enkel slecht nummer op, maar een paar nummers zijn toch minder? Briljant!
Ach hou toch op, ik waardeer de extra informatie echt, maar verder is dit toch vooral (weer) een voorbeeld van weinig zeggen in veel woorden. En Barend G: als mensen nergens een mening over mogen hebben, dan bestaan er ook geen recensies. |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Werkelijk niet doorheen te komen dit stuk. Ouwelijk gezeur. En veel te lang, een euvel dat alle recensies in OOR trouwens hebben. Minder is meer, mensen. |
|
|
|
|
|
|
|
|
Ik zie de kolkende menigte straks alweer achter me bij de opener "ready to start".
Mogen blij zijn met zo'n bandje dat op dit moment boven het ruime lowlands en pukkelpop maaiveld is uitgegroeid. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
 |
|
|
|
 |
|
 |
|
 |
|
|
|
 |
|
 |
 |
OOR-LOGE (ABONNEES ONLY) |
 |
TE KOOP IN DE OOR-SHOP |
 |
BESCHIKBAAR ALS DOWNLOAD |
|
|
|
|
|
