Alsof ze al twintig jaar op topniveau meedraaien, sloegen Turner en boezemvriend Miles Kane (tevens zanger van The Rascals) de handen ineen om hun recentelijk gegroeide voorliefde voor zwierig georkestreerde sixtiespop – zelf noemen ze The Walker Brothers, de vroege David Bowie en grote componisten als Burt Bacharach en David Axelrod – ‘even’ om te zetten in een eigen(tijdse) interpretatie ervan. Zo gezegd, zo gedaan. Het resultaat is ronduit verbluffend. The Age Of The Understatement, opgenomen in de befaamde Black Box-studio in het Franse Noyant La Gravoyère (maar dat hoor je dus niet), staat vol tijdloze Engelse pop, die nergens verdrinkt in modieuze productietechnieken of harde gitaren, maar keurig wordt opgetuigd volgens de klassieke Britse traditie: galmend, elegant, net niet kitscherig en vooral in de gezwollen strijkersarrangementen klinkend alsof John Barry (hofleverancier van James Bond-soundtracks) om een schnabbel verlegen zat. De werkelijkheid is prozaïscher: Turner, Kane en James Ford (drummer, lid van Simian Mobile Disco en producer van o.a. Klaxons en Arctic Monkeys) vormden als ‘bandje’ de basis en ene Owen Pallett, een Canadees die eerder met Arcade Fire werkte, ontfermde zich over de orkestarrangementen. Waarbij overigens niet alles ouderwets klinkt: een nummer als Separate And Ever Deadly had net zo goed van The Coral kunnen zijn. Hebben we hier ondertussen een fijn plaatje om de ongeduldige Arctic Monkeys-fan tevreden te houden? Ja en nee. The Last Shadow Puppets zou je immers kunnen definiëren als Arctic Monkeys-light, want de stekeligheid, onstuimigheid en gitaarmuren ontbreken. Daartegenover staat echter zóveel compositorische klasse, zeggingskracht, achteloze perfectie en zangtalent (niet alleen van Turner maar ook van de bijna identiek klinkende Kane) dat niet alleen Arctic Monkeys-fans maar simpelweg alle popliefhebbers ter wereld deze cd minstens één keer zouden moeten horen. Grootse plaat. ERIK VAN DEN BERG |
