|
|
|
|
|
 |
|
| POSTROCK |
|
|
| (THRILL JOCKEY/BANG!/PIAS) |
|
|
Tortoise, dat is vooral: midden jaren negentig, postrock, de emancipatie van het instrumentale met instroom van elektronica, dub, Krautrock en wat dies meer zij. Het is de laatste jaren wat stil rondom dit collectief uit Chicago, dat wellicht het stramien tot het uiterste opgerekt had. Een geinige coverplaat met Bonnie ‘Prince’ Billy bleek ook niet direct de uitweg en hier is Tortoise dan weer als vanouds. Dat klinkt reuze vertrouwd, maar ook weer niet.
|
| Je hoort bekende zaken: het enigszins ingehouden temperament, de Morricone-achtige soundtracktrekjes. Maar de vertrouwde marimbapatronen moeten we missen, die hebben plaatsgemaakt voor vettige analoge synthesizers en af en toe venijnig uithalende rockgitaren. Voeg daarbij een paar pittige ritmische uitbarstingen en het is duidelijk dat Tortoise de vertrouwde elementen weer net zó handig heeft opgeschud dat deze nieuwe plaat toch weer absoluut gerechtvaardigd is. JACOB HAAGSMA |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
| Er is nog niet gereageerd op dit bericht. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
