De Lagerfeld lads are back. Met die Moeilijke Tweede, ja. Hoewel, tweede – doorgewinterde muzikanten als Felix Maginn (zang/gitaar) en Phil Tilli (gitaar) hebben in het verleden natuurlijk al een aantal albums met andere bands (Supersub, Tröckener Kecks) gemaakt en zoveel ervaring opgedaan dat we hier niet meer helemaal kunnen spreken van een bandje dat pas voor de tweede keer een studio induikt en het grote succes van de voorganger, in dit geval Shorland uit 2007, maar moet zien te overtreffen. Die volwassenheid kenmerkte het strak klinkende debuutalbum al en die hoor je zo mogelijk nog meer terug op The Long & Dangerous Sea. De vraag was vooral of de door modekoning Karl aangeklede Mokumers gemakzuchtig zouden voortborduren op een stijl en sound die zich al bewezen hebben of dat er toch van het vertrouwde pad afgeweken zou worden.

Het is gelukkig het laatste geworden. En nee, laat je niet in de luren leggen door de lichtvoetige elektronica die eerste single Switch van kleur voorziet. Het zijn eerder de weelderige strijkersarrangementen die de prachtige opener (en titelnummer) de diepte insleuren die de toon van het tweede Moke-album bepalen. Meer dan voorheen gaat het richting het barokke geluid waarmee de idolen van Echo & The Bunnymen ooit popgeschiedenis schreven. Sterker nog, het is nog maar afwachten of op de nieuwe Bunnymen-plaat, die ook binnenkort verschijnt, een song zal staan die aan dat nummer kan tippen. Daarbij komt nog dat de honderden shows die de band de afgelopen twee jaar gaf hun vruchten hoorbaar hebben afgeworpen. Maginns stemgeluid is nog warmer geworden (luister naar de intieme pianoballade Nobody’s Listening, over de Palestijnse kwestie), Tilli speelt nog meer in dienst van het liedje (in het heerlijk opgeruimde Love My Life bijvoorbeeld) en de band als geheel klinkt nog hechter dan op Shorland. De fans die Moke vanaf het begin omarmden komen hier, zij het minder dan voorheen, ook aan hun trekken. Maar als er al teruggegrepen wordt op het beproefde geluid (Ghost), dan valt meteen op dat de muziek meer lucht heeft gekregen en minder dichtgemetseld wordt met gitaarmuren. Dan kunnen we wel gaan azijnzeiken dat The Long & Dangerous Sea tegen het einde wat minder wordt of dat de band zich nog meer zou moeten onderscheiden van de (Britse) geestverwanten, maar dat zou hier volkomen misplaatst zijn. Moke heeft ‘gewoon’ een volwaardige opvolger van zijn knappe debuutplaat afgeleverd en dat is een prestatie van groot formaat. Tijd voor die internationale doorbraak, luidt de conclusie dan. RAYMOND ROTTEVEEL