|
|
|
|
|
 |
|
| POP |
|
|
| (V2) |
|
|
De tijd dat Brett Anderson gehuld in leren jasje een vet galmende gitaarplaat in stond te zingen, ligt inmiddels wel ver achter ons. De voormalige Suede-zanger mag op het podium dan nog regelmatig uit vroeger werk citeren en met band aantreden, op plaat presenteert hij zich de laatste jaren toch vooral als de singer-songwriter die z’n intieme liedjes met klassieke arrangementen van diepgang voorziet.
|
| Dat leverde twee wisselvallige soloplaten op. Zijn titelloze solodebuut liet een artiest horen die zoekende was, terwijl opvolger Wilderness bijna ten onder ging aan zwaar te verteren minimalisme. De elf liedjes van Slow Attack zijn iets lichter van toon, maar gelukkig ook van hoger niveau en worden bovendien stukken beter ingekleurd. Dat laatste is te danken aan producer Leo Abrahams, die ook de instrumentale partijen voor z’n rekening nam. Het afgepaste strijkers- en blazerarrangement dat in de pastorale opener Hymn subtiel op de achtergrond drijft, de onheilszwangere (U2-)gitaartjes in The Swans en de weemoedige cello op het verstilde pianoliedje Ashes Of Us – het is allemaal precies genoeg om het geheel naar een hoger niveau te stuwen. Hij is er nog niet, maar de soloartiest Anderson lijkt in ieder geval z’n weg te hebben gevonden. RAYMOND ROTTEVEEL |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
| Er is nog niet gereageerd op dit bericht. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
