|
|
|
|
|
 |
|
| INDIEROCK |
|
|
| (POINTY/KONKURRENT) |
|
|
In hoeverre bestaat er competitie binnen de popmuziek? Die vraag kwam bij me op na het zien van The Clientele in het voorprogramma van Fleet Foxes in Paradiso. De bescheiden Britten werkten op dat moment al twaalf jaar en vijf cd’s lang aan een ingetogen maar verfijnd oeuvre, dat hen onder meer de nodige waardering op de gezaghebbende website Pitchfork had opgeleverd. Toch werden ze in Paradiso van het podium geblazen door de new kids on the block uit Seattle.
|
| Zou het aanvoelen als een pijnlijke nederlaag? ‘Hou vertrouwen in je muziek,’ prevelde ik in gedachten tegen opperKlant Alasdair MacLean. ‘Blijf gewoon je eigen ding doen.’ Verkeerd advies, zo blijkt bij het beluisteren van hun nieuwste album. Want Bonfires On The Heath klinkt als het clichébeeld van hoe een Clientele-album zou moeten klinken. De geconcentreerde melancholie van voorheen is verzand in een richtingloos voortkabbelend geluid, waarin afzonderlijke nummers nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn. De wat minder gepolijste productie levert niet zozeer scherpe randjes als wel desinteresse op. Bonfires On The Heath lijkt uitsluitend gemaakt omdat er nu eenmaal ook een vorige plaat was. Het gerucht gaat dat de band er na dit album mee ophoudt. Ik zeg: doen! MATTHIJS LINNEMANN |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
| Er is nog niet gereageerd op dit bericht. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
