Niet door een band die het repertoire nog niet helemaal in het hoofd heeft zitten. En niet door een monitortechnicus die het vak nog moet leren, getuige de vele rondzingpiepen aan het begin van het concert. Menig artiest zou er een pestbui door gekregen hebben, sterker nog: hijzelf zou er een paar jaar geleden waarschijnlijk door geëxplodeerd zijn. ‘Maar we hebben tijdens deze eerste week van onze Europese tournee al zoveel meegemaakt, dat wil je niet weten’, aldus Waite. Dus draait hij zich vriendelijk om naar drummer Bill Wilkes, om hem in te seinen dat het einde van het nummer al een paar maten geleden had moeten plaatsvinden.
Het geeft het optreden iets ongedwongens, iets intiems, ja zeg maar gewoon – Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen - iets knus. Alsof we in de kroeg op de hoek naar een bandje staan te kijken. De Kade leent zich daar bij uitstek voor. Een donkere zaal, waar je aan de bar nog cash een biertje kunt afrekenen, en met bankstellen tegen de muur om in weg te zakken als het lichaam daarom vraagt. Niet dat we daar veel gelegenheid toe hebben, want de nadruk ligt op het steviger repertoire uit Waite’s uitgebreide oeuvre, dat vanaf opener Best Of What I’ve Got zowel materiaal van Bad English, The Babys als zijn solocarrière bevat. Om niet te vergeten een tweetal covers: een beukende, vierkante uitvoering van All Along The Watchtower (Bob Dylan, maar bekender geworden in de versie van Jimi Hendrix), met gierend gitaarwerk, en als toegift Led Zeppelins Rock And Roll.
Speciaal voor Nederland (wij waren namelijk het enige land waar het Bad English nummer de hitlijsten haalde) is Time Stood Still ingestudeerd, met fraaie inleidende solo’s van de gitaristentandem: de coole, Mexicaans uitziende snelheidsduivel Luis Carlos Maldonado en de veelzijdige Jimmy Leahey. De sterkste troef blijft echter Waite’s uit duizenden herkenbare stem: bluesy van origine, maar met een sterke melodische kracht. Hij heeft een groter bereik dan je verwacht en kan prachtig breekbaar klinken in een select aantal ballads. Zoals Bluebird Cafe, een schitterend akoestisch luisterliedje over een jong zangeresje dat het wil maken in Nashville, maar voorlopig niet verder komt dan het afruimen van tafels in een plaatselijk fastfoodrestaurant.
Vier decennia hits, een geconserveerd uiterlijk (dat het midden houdt tussen Frank Boeijen en zijn eigen Missing You periode, halverwege de jaren 80) en een stem die nog steeds nergens sleet lijkt te vertonen. Ervan uitgaande dat de drummer het ijzersterke hitrepertoire uiteindelijk wel in het hoofd zal krijgen, maakt dat John Waite een uitgelezen act voor de grotere zomerfestivals. Bospop, bijvoorbeeld. Maar ook Parkpop. Hopelijk nemen ze dan STONEFLY met zich mee. Die toonden zich eerder op de avond – net als een paar maanden geleden bij Whitesnake in 013 – namelijk een ideaal voorprogramma. Met sfeervolle, sterke en ferm in de jaren 70 geaarde poppy rocksongs. En een collegialiteit waar menigeen nog een punt aan kan zuigen. Want Waite en zijn band stonden per slot van rekening wel op hun spullen te spelen. HANS VAN DEN HEUVEL
Gezien: JOHN WAITE, KADE, ZAANDAM (5 JUNI 2009) |
