Vraag vooraf: zal ROSKILDE door de financiële crisis geraakt zijn? Het festival, het meest legendarische van Scandinavië, geldt als een van de duurste en meest luxueuze ter wereld, met een programmering die jaar in jaar uit de top van alle popgenres naar het Deense stadje nabij Kopenhagen weet te lokken.
Volgens de eerste berichten is de editie van dit jaar onbetaalbaar voor popliefhebbers uit het nabije buurland Zweden. De Zweden laten het massaal afweten, wordt hier gezegd. Ook de door de crisis getroffen IJslanders hebben we nog niet gespot. Naar verluidt is ook het contingent Nederlanders, met zo’n 400, dit jaar nogal bescheiden. Maar een blik op het immense festivalterrein maakt aan alle negatieve speculaties een eind. In de bloedhitte maken de doorgaans blonde halfnaakte lijven zwetend enorme hoeveelheden Tuborg-bier soldaat, zoals ze dat elk jaar doen. De kronen rollen, het bier schuimt, de sushi wordt genuttigd. Van beknibbelen is geen sprake. Het is gigantisch druk, en natuurlijk doemt ergens in de meute weer de Friese Vlag op – ook elk jaar weer van de partij.
De tenten puilen uit en de organisatie lijkt nog weer een graadje geavanceerder vorig jaar. Een waar leger van vrijwilligers en professionals staat klaar om de massa te bedienen (er wordt je voortdurend gratis water aangeboden, je mocht eens uitdrogen), in de gaten te houden en met zachte hand over het terrein te leiden. Het is een wonderlijke combinatie van vier sociale kernbegrippen: consumeren, vrijheidblijheid, de zorgzame samenleving en Big Brother Is Watching You. Toch lijkt de crisis Roskilde op een manier wel een beetje te hebben aangetast. De programmering is iets minder exorbitant dan vorige jaren. Het is nu eens niet de gehele wereldtop die hier aantreedt. Nou ja, met Coldplay, Lily Allen, Pet Shop Boys, Kanye West, Eagles Of Death Metal, White Lies, Nick Cave, Faith No More en Oasis valt er weinig te mopperen, of het moet zijn dat Lil’Wayne heeft afgezegd. Deze wordt vervangen door Gogol Bordello, ook niet mis.
De oogst op deze eerste festivaldag – een ‘kortje’, de poorten gaan pas open aan het eind van de middag – is wat pover. Teveel nazaten van Bruce Springsteen en The Clash domineren de avond. Social Distortion (Amerikaanse rock met spierballen, tatoes, bakkenbaarden), Volbeat (ook zo iets uit Denemarken,maar dan met een metalaccent) en THE GASLIGHT ANTHEM (Amerikaanse rock met spierballen en tatoes, alleen heeft de charmante jeugdige zanger een pet op, zie filmpje 1), het is nogal veel van het zelfde. Ook LUCINDA WILLIAMS (56), de koningin van de Americana Noir, stuurt een band van stevige Amerikaanse gitaarrockers de wei in (filmpje 2). Zij zelf ziet eruit als een ex-junk die na het afkicken lekker is aangekomen en lijkt er in eerste instantie weinig zin in te hebben. Toch horen we memorabele versies van I Lost It en Drunken Angel uit haar mond komen.
Is er dan niks jeugdigs en niet Amerikaans-rockerigs, deze eerste dag? Jawel, zeer commerciële grime uit Denemarken van de in Zambia geboren LUCY LOVE, die de bassen diep tegen je onderbuik laat knallen en vol flair kan rappen als een volleerde sister van M.I.A. en Santigold. Lucy, gekleed in een weinig flatteuze zwart-wit geblokte hansop, is duidelijk de favoriet van de Deense tienermeisjes. Waren die bij FUCKED UP geweest, dan waren ze zich een hoedje geschrokken, want deze Canadese punkband, knalt er briesend op los en heeft een zanger van het type Dikke Dennis, die met zijn glimmende, ontblote en behaarde bast en bebloede kale schedel als een gorilla door het publiek boldert. Het optreden is een zootje, maar een heerlijk zootje. De andere verrassing van vandaag is RUMPISTOL, een jonge Deense producer (echte naam Jens Berents Christensen), die de Astoria tent (capaciteit 3400 bezoekers’) via zijn laptop platspeelt met geslepen en gelaagde, sfeerrijke elektronica, waarin de geluiden knarsen en bubbelen. Een violiste en celliste begeleiden hem af en toe, maar als hij aan het eind zelf de gitaar ter hand neemt voor een potje onvervalste noise, begint de tent zelfs stevig te stuiteren. De Denen scanderen zijn naam en niet ten onrechte. Onbegrijpelijk dat deze Rumpistol in Nederland niet bekender is.
En dan KANYE WEST. Hij is de hoofdact vanavond. We zijn geen fan, of liever gezegd, vooraf waren we geen fan, want om elf uur, in de bijna duisternis, staan we toch met tranen in de ogen naar zijn volstrekt megalomane show te kijken. Wat een ego, maar ook: wat een muziek. En wat een publiek. ‘Without you I am nothing’, zegt Kanye op een gegeven moment. En zo is het: 60.000 dansende, zingende en plezier makende mensen zorgen samen met Kanye en zijn malle Vocoder voor een waanzinnige sfeer. ‘Roskilde magic’, noemen we dat voortaan maar. De muziek, een combinatie tussen hiphop, elektronica en melodische R&B, lijkt er een van omwegen en bombast, maar wat werkt het hier geweldig! En dan begint Kanye (zonnebril, gesoigneerd kinbaardje) ook nog eens gewoon een biecht van tien minuten af te steken, over wat een fouten hij allemaal in het leven gemaakt heeft en wat een lul hij is geweest, waarna hij schaamteloos Michael Jackson begint te eren, die in de hemel in ieder geval niet meer bang hoeft te zijn dat hij wordt lastig gevallen: ‘Michael died for the sins of the media.’ Prachtig, over de top, nog even Diamonds From Sierra Leone er achteraan, en een handvol toch wel zeer gedurfde hits (Golddigger, Love London, Flashing Lights) van de modernste MTV-snit, en je blijft volkomen geïmponeerd achter. Kanye, je missie is geslaagd, je bent cool! TOM ENGELSHOVEN EN ROY MANTEL
Lees morgen Dag 2 van Roskilde, met Faith No More, Nick Cave, Oasis en Rokia Traore.
