Hij wil niet in details treden, zegt PETE DOHERTY, maar Swiss Air heeft zijn koffer kwijt gemaakt, vandaar dat hij het hemd van zijn manager draagt. Dus: ‘alle bijdragen zijn welkom.’ Een vanuit het publiek van ROSKILDE’s Arena-tent (17000 man) gegooid wit bh’tje beantwoordt hij met een snedig ‘Tag’ (Deens voor bedankt). Later zullen o.a. een parelketting en een bontmuts met eekhoornpluim volgen.
Pete heeft zo zijn eigen manier om het publiek te danken: ineens torst hij een enorme mand naar de voorkant van het podium, waaruit hij blikjes bier met een grote pisboog de massa insmijt. Ongeveer zoals eendjes voeren. Maar, veel belangrijker, hij trakteert Roskilde drie kwartier lang, helemaal in zijn eentje ‘akoestisch’ op het allerbeste optreden dat we ooit van hem hebben kunnen zien. Zijn gitaarspel is fenomenaal en expressief, zijn stem soepel en vol zeggingskracht. Pete Doherty, de gedoemde prins (mogen we uit het feit dat hij duidelijk is aangekomen concluderen dat het met het afkicken eindelijk voorspoedig gaat?), blijkt een krachtdadig eenmansorkest, een romantisch getormenteerde Billy Bragg van immense klasse. Hij weet ons met o.a. Albion en vooral Fuck Forever de tranen in de ogen te spelen. In deze dwarse, maar vitale vorm is hij eindelijk eens de grootheid voor wie velen hem al jaren niet meer houden.
Dat is hoogtepunt nummer 1 van de vierde dag van dit fantastisch verlopen Roskilde. Tot zulke hoogte zal vandaag niemand meer stijgen, maar het optreden van de ondoorgrondelijke M.WARD en zijn band van cowboyhoeden dragende veteranen uit Oregon, is ook fantastisch. Wat kunnen die gasten spelen en wat zitten de liedjes van Ward knap in elkaar. Het is moeilijk zijn stijl te beschrijven, omdat hij zich aan geen genregrens lijkt te houden. Pop, country, ineens een vlammend versie van Roll Over Beethoven (en dan totaal niet ouwelullerig gespeeld). De supergeconcentreerde Ward doet aan roots en avantgarde tegelijk en klinkt nog poppy ook.
Deze onderschatte Amerikaan mist alleen iets wat de Britse WHITE LIES weer wel hebben: star appeal. Hun optreden in de Odeon is een behoorlijke triomf. Het jeugdige publiek ligt en masse aan de voeten van zanger Harry McVeigh en zijn kompanen. White Lies is juist heel genrevast; buiten de vierhoek Joy Division, Interpol, Echo & The Bunnymen en The Cure komen ze nog niet. Maar ze zijn jong en maken op dit moment al een stormachtige ontwikkeling door. Mogelijk brengt dat hen ooit nog eens in de positie waarin de band verkeert waarop iedereen deze laatste dag wacht: COLDPLAY.
De na U2 grootse band ter wereld geeft vanaf tien tot twaalf uur bij volle maan een fantastisch optreden, waarbij kosten nog moeite gespaard zijn om het publiek te imponeren. Op een gegeven moment staan ze zelfs halverwege het veld op een klein podium Michael Jacksons Billy Jean te zingen. Mooi ook hoe Chris Martin in Clocks even een stukje van Our House van Madness (die voor hen op het hoofdveld aantraden) zingt, als passend eerbetoon. Martin, net als de andere bandleden gekleed in een soort verknipt uniform, is een rasentertainer, en hij houdt niet op iedereen (ook de mensen op de laatste rijen) bij de show te betrekken, o.a. met een oproep tot een zogenaamde Mexicaanse wave met in de lucht gestoken mobieltjes. Onderwijl spurt hij links en rechts over de bühne, de ene keer semi-buitelend, dan weer in een Chinese draakoutfit. Bij al dat totaaltheater zou je haast vergeten hoe goed de meeste liedjes zijn. Hoewel het na vier dagen uitgeputte publiek hartverscheurend intens meezingt bij songs als Fix You, Viva La Vida (echt iedereen!), Politik en The Scientist. Bijzonder hoogwaardig entertainment, dat als waardige afsluiting dient voor een memorabel Roskilde 2009. TOM ENGELSHOVEN & ROY MANTEL
Gezien: ROSKILDE, FESTIVAL, ROSKILDE, DENEMARKEN (ZONDAG 5 JULI 2009)
Klik hier voor het verslag van dag 1: ROSKILDE, EEN HEERLIJK ZOOTJE
Klik hier voor het verslag van dag 2: ROSKILDE, PERFECT!
Klik hier voor het verslag van dag 3: ROSKILDE GETS LOADED
