De publieke belangstelling resulteert in lange files. Niet alleen bij de bottlenecks van de Maas en Nile-hallen, maar ook bij overvolle tenten buiten. Het concert van de zich theatraal opstellende, maar ook zeer openhartige fadozangeres MARIZA is in menig opzicht opmerkelijk. Haar ‘mellow fado’, zeer geschikt bij kaarslichtdiners en andere zwoele toenaderingsgebaren, krijgt met een knallende ritmepartij - die rechtstreeks is terug te brengen naar de polyritmes van voormalige Portugese koloniën als Mozambique en Kaap Verdië - een heel ander (heftig) smoel. Mariza, larger than life in haar zwarte jurk, heeft de Cubaanse toppianist Chucho Valdes terecht in haar hart gesloten. Ze maakt nog meer indruk met haar nederige tabernatoegift, waarin ze afdaalt tot in het hart van de fado in de steegjes van Lissabon en in de zaal gaat staan. Magistraal concert.
Gelukkig valt er met een zorgvuldige routeplanning - zorg dat je ver voor de soundcheck binnen bent - nog wat meer te genieten. Dat begint bij het imponerende en tevens nostalgische concert van de 93-jarige pianist HANK JONES, die vorig jaar wegens ziekte verstek moest laten gaan. Hij is een boeiende connectie tussen zangeres Dee Dee Bridgewater en de Malinese topproducer Cheikh Tidiane Check. In ieder geval liegen Jones’ formidabele crescendo’s er niet om. Daarna door naar bluesgitaarlegende optima forma, de inmiddels 84-jarige BB KING. Zijn Key To The Highway brengt nogal wat nostalgische gevoelens teweeg.
BB KING
Het concert van de Caribische zangeres IZALINE CALISTER, die zich steeds meer ontpopt als een zeer oorspronkelijk entertainster en sprankelend componiste levert haar en haar fenomenale band, waarin vooral pianist Marc Bischoff en gitarist Ed Verhoeff elkaar heel erg goed aanvoelen en ruimte geven, bijna een open doekje. Ook de rest van de Nederlandse scene doet het op alle fronten goed: van Kyteman tot Benjamin Herman’s toppy, beetje radical tongue in cheek optreden met Anton Goudsmit en vooral met Izaline Calister, die heel terecht in de Darlingzaal opmerkt, dat het hier net zo heet is als in Curaçao.
Voormalig barpianist ALLEN TOUSSAINT uit New Orleans is de legendarische producer/componist van vele megahits uit de Bayou. Hij laat liefhebbers uit heel Europa watertanden tijdens een flonkerend concert waarbij hij zich, tijdens zijn selectie van nummers uit verleden, heden en toekomst, tussen alle spannende pianobedrijven door zeer alert, humoristisch, schalks en muzikaal subliem toont en toch toptrompettist Nicholas Payton, die meespeelt op zijn vijf sterrenalbum Bright Missippi een subtiele schrobbering geeft. Zijn set staat als een niet door Katrina aangetast second line-huis.
Dan is er het laaiende feestje met MAHMOUD AHMED en zijn drie andere ETHIOPIQUES, met een bescheiden, maar sublieme plek voor de zeventigjarige tenorsaxofonist Getchatew (ook bekend van Han Bennink en de Ex), waar zelfs Hans Dulfer nog het koude zweet van krijgt. Een absolute verademing in de dichtbevolkte vreetslurf tussen Maas en Nile. Ethiopiques verdienen een extra hoofdstuk, maar de jonge Franse begeleiders laten de twee legendarische oude rotten, Alemayu Eshete, ooit de Ethiopische James Brown, en vooral Mahmoud Ahmed alle ruimte om hen voor een zeer eclectisch internationaal publiek, volledig vocaal uit hun dak te laten gaan. Ook op hun lijflied, het dramatische Era Mela Mela.
Feestjes? Je treft ze ook aan bij de huldiging van Cees Schrama, waar drie tenorsaxofonisten o.l.v. de redelijk van een val herstelde jazzbranie Hans Dulfer, in mum van tijd de tent vol krijsen. Ook Q-TIP (openingsfoto), die twintig jaar geleden de jazzy hipsters van de hiphopcrew A Tribe Called Quest al gidste, brouwt er met een live hiphopband en zijn uit duizenden herkenbare stem een strak en superfunky feestje van.
Dan zijn er nog de sixties-(pop)coryfeeën, de Californische JAMES TAYLOR en de Britse STEVE (Gimme Some Lovin') WINWOOD. Weer wordt hier bewezen dat echt talent (bijna) nooit slijt. Beiden doen met hun topbands nu al diep in het brein gegrifte sets en vooral Dear Mr. Fantasy uit Winwoods Trafficperiode uit 1968, compleet met kosmisch gierend, afgepeigerd Hammondorgel, klinkt fucking positief. Het lijkt wel een onbedoelde ode aan blower Simon Vinkenoogs vrije jazzy en psychedelische hoogtijdagen. Let his spirit fly free. PIETER FRANSSEN
Foto’s: SIESE VEENSTRA
Gezien: NORTH SEA JAZZ, AHOY, ROTTERDAM (10, 11 EN 12 JULI)
Klik hier voor het verslag van
Dag 1: GOOCHELARIJ
Dag 2: LEVENDE LEGENDE
Dag 3: MONSTEROPERATIE
All That North Sea Jazz
|
