|
Dag 1 wordt rustig en gemoedelijk afgetrapt door verassingact ZAKI DEWAELE, in de jaren zestig een idool als jongste diskjockey van België, nu vooral ook bekend als de vader van de boys van Soulwax. Voor een jonge ogende zestiger heeft hij een leuke smaak, getuige de plaatjes van Michael Jackson, Dizzee Rascal, Emiliana Torinni en Kings Of Leon die voorbij komen. Het warmt het publiek op voor hoogtepunt 1: DAS POP (openingsfoto). Net als vorig jaar stelt de band van Bent van Looy het werk van hun nieuwe, door Soulwax geproduceerde cd voor. Met dat verschil dat de cd nu in september echt gaat verschijnen, naar het schijnt. Op het podium maakt het kwartet een frisse, gretige en speelse indruk en mede dankzij de nieuwe jonge, bijzonder strakke drummer Matt Eccles heeft Van Looy veel meer ruimte om zich op het podium als echte frontman te ontplooien. Liedjes als Underground en Saturdaynight zijn nu al bekende hits op het plein, maar ook een oud succes als You heeft een knap nieuw arrangement gekregen en de groep doet ook iets heel leuks met een oud nummer van Frank Sinatra. Het geheel klinkt uitermate poppy, maar wat wil je ook met zo’n naam?
2MANYDJS
Het plein in Lokeren is daarna volledig volgestroomd voor de set van 2MANYDJS, volkomen terecht zo blijkt al snel. Via het clublied van favoriete voetbalclub AA Gent toveren de broers de ene na de andere verassende dansparel uit de speakers. Het plein ontploft. Dit zijn niet zomaar DJ’s, dit zijn volkshelden, die exact aanvoelen wat dat publiek gek maakt, maar ze ook weer steeds opnieuw verrast: met techno, oude acidhouse, een Hollandse kraker van Sidney Samson, nieuwe krakers van Dizzee Rascal en Major Lazer en oude ‘shit’ variërend van Eurythmics, Vangelis, Human League Orchestra, Dolly Parton, Guns N’ Roses tot Slayer! Hilarisch zijn de geweldig leuk gemaakte graphics van de hoezen op een groot scherm achter hen. Oké, het ouderwetse gezeul met bakken vol elpees is voorbij, Stephen en David zijn volledig digitaal gegaan (beeld en geluid zijn gekoppeld) en hun platenkeuze is per avond drastisch beperkt (niet van elke leuke track bezitten ze voorbewerkte beeldgrappen), maar hun mixkunsten blijven magnifiek en het effect op het compleet loos gaande publiek blijft even gigantisch. Wat een feestelijke opener van de 35ste Feesten in Lokeren!
FATBOY SLIM
Je zult maar FATBOY SLIM heten en daarna je kunsten vanachter een mengpaneel, een laptop en een paar draaitafels (al zwaait de man tegenwoordig meer met de armen om het publiek op te jutten dan dat hij plaatjes opzet) moeten vertonen. Gelukkig heeft het publiek groot respect voor deze Britse pionier en was het toch al in een feeststemming. De hits van Norman Cook (Praise You en The Rockafeller Skank) blijven favoriet, maar even uitgelaten als bij de Soulwax-broertjes gaat het toch niet meer worden. Komt daar qua ambiance sowieso nog wel iemand overheen?
DONNA SUMMER
Op dag 3 mag ‘good old’ DONNA SUMMER dat proberen. Als een ware koningin betreedt ze onder trompetgeschal het podium. Koningin van wat eigenlijk? Het plein van Lokeren oogt niet als een disco en de Gay Pride wordt gelijktijdig in Amsterdam gehouden. Het optreden van de 60-jarige Summer balanceert ergens tussen camp, een jukebox vol hits en veel te serieus in. Ze heeft in 2008 na 17 jaar stilte eindelijk weer een nieuwe cd gemaakt, en dat moeten we weten, ook al zitten er weinigen op de songs van Crayons te wachten. Het goede nieuws is dat Summer uitermate goed bij stem is en haar karakteristieke uithalen niets aan kracht hebben ingeboet. Ook de show - met veel glitter en flitsende beelden op de videowalls - staat als een huis. Na het publiek al snel MacArthur Park en Could It Be Magic voorgeschoteld te hebben, neemt ze alle tijd voor gevoeligheid, een ode aan Michael Jackson (zijn én haar lievelingssong Smile, ooit geschreven door Charlie Chaplin) en tekst en uitleg over haar speciale band met Nederland en België, waar het succes ooit begon met de single The Hostage. Regelmatig houden drie dansers het publiek bezig, zodat de ster zelf zich weer in een andere jurk kan wurmen. De waarde van Donna Summer voor de geschiedenis van de popmuziek zat toch duidelijk in de beginjaren van het discotijdperk en vooral in de baanbrekende productie van Giorgio Morodor in I Feel Love. De medley aan hits, met een slappe versie van die wereldhit en nog wat ander Hot Stuff redden de boel muzikaal niet. Maar het plein omarmt de ster en heeft een geweldige zaterdagavond.
LADY LINN
Die was begonnen met een optreden van de in Vlaanderen zeer populair zangeres LADY LINN & HER MAGNIFICENT SEVEN. Ze brengt een ouderwets soort swingjazz, in jaren vijftig bigband stijl, met piano en blazers. Dat slaat aan bij een breed publiek, omdat dit zangeres met de uitstraling van het niet eens zo knappe meisje next door op een ontwapenende manier sympathiek overkomt en haar verbouwde hit I Don’t Wanna Dance (cover van Eddy Grant) bij jong en oud een glimlach op de mond tovert. De ster van de avond is echter een man: DAVID BYRNE. Met een uitmuntende band en een kwartet dansers, allen in het wit gekleed, schotelt de 57-jarige, maar uiterst fris ogende ex-voorman van Talking Heads een bijzonder geslaagde show voor. Daarin wordt muziek uit zijn hele oeuvre gecombineerd met dans. De weergaloos sterk gitaar spelende en karakteristiek op het randje zingende Byrne is soms een wezenlijk onderdeel van de danspatronen, doet gepast een stap naar achter om een danseres voorbij te laten vliegen of danst vrolijk lachend mee. De choreografie is bijzonder, het schouwspel prachtig en de muziek heerlijk ritmisch als Byrne teruggrijpt op materiaal van Fear Of Music, Remain In Light en zowaar ook My Life In The Bush Of Ghosts. ‘Op dat album mixte ik samen met Brian Eno fieldrecordings, stemmen van volksstammen en dominees in de muziek. Later heette dat sampling. Toen nog niet, omdat de sampler nog niet was uitgevonden. Vandaag samplen we ook niets. Ik zing de partijen zelf’, aldus een goedlachse Byrne. Zijn ritmesectie is groots en met liedjes als I Zimbra, Heaven, Crosseyed And Painless, Burning Down The House en zijn versie van de cover Take Me To The River (van Al Green) is jaren na dato, zelfs in een nieuw arrangement, nog altijd helemaal niets mis. Grootse show!
DAVID BYRNE
De Lokerse Feesten is een festival van uitersten. Iedere avond heeft een ander karakter, maar ieder jaar is er ook echt één vreemde eend in de bijt, omdat de penningmeester (oud headbanger van beroep) als geste voor zijn diensten één band voor de 10-daagse mag uitzoeken. Dit jaar valt de hardrockband VALENTINE die eer te beurt. Zanger Hugo laat met zijn melodieuze zanglijnen en zielige woorden over afscheid nemen en verloren liefdes de meer gevoelige headbangers een traantje wegpinken. Ook special guest Terry Brock (ooit actief in Strangeways, Kansas en The Sign) mag zijn ding doen. De band is strak, de delegatie hardrockers deinst tevreden en zingt - met gastzangeres Deane Cook - een cover van Heart hard mee, terwijl de zich een baan naar voren banende supporters van de daarna optredende ANOUK vooral vreemd opkijken van zoveel gedateerd klinkend geweld.
VALENTINE
De Hollandse dame is ook een ster in België en ze vervult die rol met verve. Eigenwijs als altijd stelt ze haar band al tijdens een jam in het eerste nummer voor aan het publiek. Ze weet alle namen. Dat is knap, want de bezetting wil nog al eens wisselen, de laatste tijd. Sorry Anouk, die opmerking is wat flauw. Ze heeft terecht haar oude gitaristen Leendert Haaksma en Martijn van Agt weer in genade aangenomen omdat het met hen toch beter voelde. De show in Lokeren (slechts de tweede sinds de hereniging met die heren) bewijst dat het ook muzikaal helemaal goed zit. Anouk lacht, geilt het publiek op en zingt met een allure die slechts voor weinig frontmensen is weggelegd. Ze heeft een dijk van een stem, kan daar schijnbaar achteloos alles mee en draait zodoende haar hand niet om voor stevige rock, zielsmooie ballades, een wat minder stukje reggae en een paar uit haar tenen komende rauwe uithalen à la Janis Joplin. Bovendien bezit ze inmiddels een pak songs om ook een volgelopen festival plein mee in vuur en vlam te zetten. Nobody’s Wife zit vóór in de set, een paar nieuwe songs in het midden en de hits van haar album Hotel New York naar het einde toe. Het publiek is dan sinds Modern World allang weer massaal verliefd op de brutale Hollandse met de wild schuddende boezem. Ze vertelt dat de meiden zich niet al te druk moeten maken over hun borsten en tilt er en passant één van zichzelf op. Later roept ze de meiden op hun T-shirts uit te trekken, toont zelf haar BH, lift haar kont uitdagend op, roept ‘fok you in my pussy’ naar een wat al te wild roepende jongen vooraan en wint mede door de bijna constant seksueel geladen show een kleine 15.000 bezoekers moeiteloos om haar vingers. Met recht een 24-karaats rockbitch. Moordwijf!
ANOUK
De in Vlaanderen vooral bij oudere jongeren zeer populaire (punk)rockband THE SCABS mag de avond in stijl afsluiten. Net als tijdens de afsluitende avond vorig jaar zitten er ook nu weer heel veel van hun hits uit de jaren tachtig in de show, die aangekleed is met een drietal blazers en het toetsenwerk van Jan Hautekiet. Zanger Guy Swinnen vierde vorig jaar het 25-jarig bestaan van zijn band met zowel aan The Clash refererende als op Amerikaanse leest geschoeide rocksongs. Aan dat concept (denk aan een jukebox vol hits) is uiteraard niets gewijzigd. Aan de bezieling ook niet, al blijft de term jeugdsentiment hier bijna de enige drijfveer voor band, organisatie en publiek om The Scabs nogmaals deze plaats op het affiche te gunnen. Komende dagen gaan onder meer Los Lobos, Manic Street Preachers, Primal Scream, Simple Minds en Ray Davies voor nog veel meer sentimenten zorgen. Verslagen daarvan na dag 6 en dag 10. WILLEM JONGENEELEN
Gezien: LOKERSE FEESTEN, GROTE KAAI, LOKEREN, BELGIË (31 JULI T/M 2 AUGUSTUS).
Info over de rest van het programma: www.lokersefeesten.be
Foto’s: HARRIJ STEKEL
SCABS |
|
