Veel festivals in Nederland en Vlaanderen kunnen jaloers zijn op DE LOKERSE FEESTEN. Is het niet op het heel diverse programma, dan toch wel op het feit dat ook dag 4 t/m 6 onder geweldige weersomstandigheden (droog en warm) verlopen. Je zou er dorst van krijgen.

Ook op de maandagavond is het alweer vroeg druk op het plein aan de Grote Kaai. Zanger en tv-persoonlijkheid BART PEETERS mag het bal openen, en de tegenwoordig in het Nederlands zingende Vlaming blijkt een soort volksheld voor jong en oud. In een soort theatersetting, met veel akoestische instrumenten en percussie, brengt hij een mengeling van folk, kleinkunst, wereldmuziek en ambiance. Het publiek is direct mee, en eerlijk is eerlijk, het geluid staat als een huis en deze show zou – de regel in een van zijn liedjes dat hij nooit in Nederland zou kunnen wonen ten spijt - ook in een theater bij zijn Noorderburen kunnen werken. Zijn cover Zeester En Koffie (van Prince) werkt aanstekelijk, maar tijdens het door samples bijeengehouden Laatst Heeft Een DJ Mij Gered (van In Deep) vliegt hij iets te hard uit de bocht. Zijn met Turkse ritmes en muziek uit de Balkan gelardeerde andere werk doet het stukken beter en blijkt niet eens zo’n heel rare opwarmer voor de show van de Mexicaans-Amerikaanse groep erna.



BART PEETERS

LOS LOBOS komt wat traag op gang, maar de naar voren gekomen oudere jongeren genieten met volle teugen als de heren na verloop van tijd hun cross-over tussen Americana en muziek uit Mexico inzetten en de accordeon te voorschijn wordt gehaald. Hollanders in het publiek herkennen in het aloude Anselma een nummer dat bij Rowwen Hèze Bestel Mar heet. Het nummer Kiko And The Lavender Moon vormt een van de meer sfeervolle hoogtepunten in een set die opvallend veel rock & roll bevat. Uiteraard ontbreken ook Come On, Let’s Go van Richie Valens en het door hem én Los Lobos geadopteerde La Bamba niet. Niet hun beste nummers, wel twee waarmee het grote publiek deze band tot in lengte der dagen zal blijven herinneren. Eigenlijk verdienen de mannen van de 55-jarige, erg breed geworden David Hidalgo beter, want al ontbreekt dit keer de vonk die het hele plein zou kunnen doen ontploffen, met hun muziek (inclusief een prachtige smartlap en een medley met daarin een stukje Papa Was A Rolling Stone van The Temptations) is in Lokeren nog altijd weinig mis. ‘Muchas gracias amigos!’



LOS LOBOS

De druk ogende Joost Zweegers lukt het wel alle Vlamingen tijdens zijn set mee te krijgen. NOVASTAR opereert weer eens in een andere bezetting, omdat drumster Isolde Lasoen opnieuw achter de drums zit. Dat ziet er niet alleen goed uit, dat klinkt ook prima. Opvallend is ook het fantastische spel van de klassiek geschoolde sologitarist Aram Van Ballaert in de Belgische band, die echter slechts om de grollen en songs van één man (een Hollander nog wel) draait. Zweegers heeft een pak geweldige songs op zijn drie albums staan en hij presenteert daaruit in Lokeren een prima dwarsdoorsnede. Met de akoestische gitaar iets te hoog in de nek speelt hij als een bezeten man vooral veel songs van zijn laatste cd Almost Bangor. Als hij later gaat worstelen met de microfoonstandaard achter de piano wordt de set nog beter. Zweegers is een emotioneel mens is, die gevoed wordt door het moment. Hij raakt op het podium geregeld in een soort trance, wat heel speciale muzikale momenten oplevert. Lost And Blown Away is zo’n moment in Lokeren, maar ook The Best Is Yet To Come (met een vocale hoofdrol voor het publiek) en Wrong (met Zweegers springend en huppelend als een ADHD-kind dat moet plassen) blijven speciaal. In Wings On Me (zijn nieuwe single) snoert hij de basgitaar om. De vervent fan van The Beatles klinkt dan ook echt even als Paul McCartney.



NOVASTAR

De Antwerpse band THE HICKEY UNDERWORLD trapt een dag later af met een stevige set met luid gierende gitaren. Hard met melodie, dat gaat prima samen bij dit viertal. Op het podium zijn er zowaar zelfs wat meer lichte momenten dan op hun debuutalbum. Dat komt het geheel ten goede, want ook een muur van geluid heeft soms een raam of ventilatierooster nodig. Rijdt de groep bij vlagen op een stoomwals die niets ontziend alles plet, er wordt ook met dynamiek, invloeden van Sonic Youth tot Joy Division gespeeld. Met die mooie harde kraakstem van zanger Younes Faltakh is in ieder geval niets mis en Future Words blijft een wereldsong. Faltakh spreekt de hoop uit dat Pete Doherty die avond op komt dagen en wenst het publiek veel plezier bij THE MANIC STREET PREACHERS, al waagt hij dat laatste eerlijkheidshalve te betwijfelen. Hij is duidelijk geen fan. De band uit Wales komt op, speelt direct hun grootste hit Motorcycle Emptiness en overwint. Het is slim om het publiek per direct in de juiste stemming te brengen. Bovendien grossiert de band van zanger James Dean Bradfield in pakkende Britpophits. Uiteraard ontbreekt het eerbetoon aan de verdwenen (en inmiddels officieel dood verklaarde) Richard James Edwards niet. Het verdwenen bandlid wordt keurig vermeld als schrijver van een aantal teksten, zelfs van nieuwe songs afkomstig van de laatste cd Journal For Plague Lovers. Met de songs is weinig mis, de toetsengloed, die op een bijna tropische avond als een wollen deken over die songs ligt is soms wat teveel van het goede. Ook slaat na een tijdje de verveling toe, ondanks het akoestische intermezzo en de grappige flirt met Tequila, het instrumentale nummer uit 1958 van The Champs. Prachtige popsongs met oprecht kritische (protest)teksten, zoals The Everlasting en If You Tolerate This Your Children Will Be Next (de afsluiter) vergoeden veel.



THE MANIC STREET PREACHERS

Ster van de avond is de verloren zoon van The Libertines en Babyshambles die solo als PETER DOHERTY (openingsfoto) helemaal op de weg terug lijkt. Vijf minuten te vroeg (!) betreedt hij het podium van de Lokerse Feesten, alleen. De zanger is volledig op zichzelf, zijn akoestische gitaar en die ene microfoon aangewezen. Hij durft zich kwetsbaar op te stellen, geeft zich ook muzikaal behoorlijk bloot en gaat de uitdaging aan. Ruim 10.000 bezoekers zien het kritisch aan en komen uiteindelijk tot de conclusie dat het deze keer goed was. Heel goed zelfs. Niemand verveelt zich als hij ruim tachtig minuten later opgeruimd weer het podium verlaat. Wat een ongelooflijk talent. Hij schotelt de ene akoestische popkraker van zijn vorige bands en zijn soloalbum voor, flirt ook met traditionele folk en brengt alleszins prima versies van A Message To You Rudy (bekend van The Specials) en The Needle And The Damage Done van Neil Young, die Doherty daarvoor al eens met een citaat in zijn huidige Belgische culthit Last Of The English Roses had vereerd. De man stelt zich kwetsbaar op, maar zet ook het vanuit het publiek toegeworpen hoedje op, probeert een flard uit het toegeworpen boek te lezen en laat het publiek gepast meezingen. Opvallend veel fans doen dat ook, hard en bijna alles. Zijn gitaarspel is dynamisch, maar dat ene akoestische exemplaar volstaat de hele set, zonder tussendoor te stemmen of een snaar te breken. Het spel is ook wel eens slordig, maar dat is dan puur te wijten aan de passie waarmee hij zijn songs brengt. De man oogt weliswaar niet superfris, hij is wel degelijk constant bij de les en kan zijn uitzonderlijke klasse gewoon niet wegsteken. Als de bodem van zijn fles rode wijn in zicht komt, gaat hij een eind aan de set breien. Humor bezit Doherty ook nog. Hilarisch is het moment dat hij de jeugd voor hem meedeelt toch maar twee keer na te denken of ze vandaag die drugs nog zouden gaan gebruiken. ‘Inleveren bij mij of mijn geluidstechnicus, zodat wij die voor jullie kunnen vernietigen is een betere optie.’ Was getekend: een lachende Paus Peter de eerste.



A BRAND

‘You wanna hear a guitar?’ Dag 6 van de Feesten begint luid en strak. In mooie pakken gestoken, met de drummende motor in het midden en vier gitaarhalzen mooi dezelfde kant opwijzend (meestal schuin de lucht in) wordt er een stevige set rockhits Lokeren in gekatapulteerd. A BRAND bezit een uniek geluid dat het beste te omschrijven is als ‘creatief met gitaren voor gevorderden’. De songs bestaan uit schitterend in elkaar gevlochten en met geniale bruggetjes aan elkaar verbonden gitaarpartijen, pakkende refreinen en een hoge meezingfactor. Ze vliegen nooit helemaal uit de bocht, zijn aanstekelijk, bevatten elementen uit zowel de pop, disco en nichtenrock, en tussen die vele geniale eigen popsongs door laten ze speels ook nog even horen hoe je tracks van LCD Soundsystem en AC/DC kunt interpreteren.



STARSAILOR

Ook STARSAILOR krijgt een groot deel van het bijna volgestroomde plein mee met een keur aan echte liedjes. Zanger/gitarist James Walsh is de meester van het midtempo popliedje met een dramatische inslag. Over liefdesleed en papa’s die niet van de fles af kunnen blijven. Met uiteraard een wat meer ingetogen deel met de akoestische gitaar en een paar stadionrockers. Maar hoe trager, hoe gevoeliger. Een soort Oasis in mineur. Op het citaat uit I Can’t Stop Fallin’ In Love With You van Elvis Presley na is het wel ook een kleine beetje voorspelbaar allemaal, zoals die licht overslaande stem die in de gevoelige stukken de hoogte invliegt en de hits (Four To The Floor is de leukste), die in een uitgerekte 12”-versie worden gespeeld. Veel pathos, veel drama. Overgevoeligheid is niet altijd een deugd. Ik gun de man wel een hond thuis, een golden retriever.



OZARK HENRY

Gevoeligheid troef ook tijdens de enige zomerse festivalshow van OZARK HENRY dit jaar. Samen met een prima drummer, bassist en extra toetsenist brengt alleskunner Piet Goddaer vanachter zijn keyboard of piano de enige knappe song na de andere. Het kan dus wel, ruim 10.000 mensen inpakken zonder gitaar, noemenswaardig imago, poses of communicatie. De hele show wisselt hij niet één woord met zijn publiek. Zijn bandleden stelt hij niet voor, hij wijst ze aan, knikt respectvol als dank voor bewezen diensten en het publiek mag applaudisseren. Goddaer communiceert via zijn songs en blijkbaar is dat genoeg. De boomlange, broodmagere Catweazle van de Belgische popmuziek grossiert in prachtige nummers. Speciaal voor Lokeren speelt hij naast recenter werk ook een groot aantal radiohits van zijn doorbraakalbums achter elkaar. De sampler maakt dan overuren en de drummer mag zich uitleven. Tijdens de grootste, meest funky hit, Word Up, verschijnt Piet even op de catwalk en lijkt hij wel degelijk te genieten van het publiek dat geniet. Maar een beetje braaf is het allemaal wel. Net als de Feesten, die wel wat extra vuur kunnen gebruiken de komende dagen. Wellicht dat Primal Scream, The Hives, Ray Davies of, op hun manier, Orbital daar voor kunnen gaan zorgen. Want er wordt wel nog gewoon vier dagen doorgefeest, daar in Lokeren. WILLEM JONGENEELEN

Foto’s: HARRIJ STEKEL

Gezien: LOKERSE FEESTEN, GROTE KAAI, LOKEREN (3 T/M 5 AUGUSTUS)

Klik hier voor het verslag van dag 1 t/m 3:
2MANYDJ’S HILARISCH EN GROOTS

Info over de rest van het programma: www.lokersefeesten.be