Waar men de energie vandaan haalt is een raadsel, maar vanaf drie uur stroomt het hoofdveld toch weer vol. Eerst voor THE SUBWAYS, het Britse trio dat ooit als een soort neogrungegroep gelanceerd werd en in Nederland – ondanks een enthousiaste schare vaste fans - nooit echt is doorgebroken. Onder de omstandigheden had Sziget zich geen betere dagopener kunnen wensen. The Subways maken een soort rudimentaire, energieke, rafelige Britpopliedjes. Ze zijn leuk om naar te kijken (aanstekelijke jongensachtige zanger, met ontbloot bovenlijf, net als de drummer trouwens) en een hupse in zwart minijurkje gehulde blondine op bas (Charlotte Cooper), die de kunst verstaat zowel damesachtig als headbangend te keer te gaan.

EDITORS verzorgen vervolgens het wellicht meest spannende concert van een rockband op deze editie van Sziget. Ontzettend gedreven, met een Tom Smith (baardje, Zorro-eske snor) van wie de ambitie en bewijsdrang zo ongeveer afspat, terwijl we tegelijkertijd kunnen constateren dat zijn theatrale voordracht noch zijn doomy stentorstem in kracht hebben afgenomen. Integendeel, wat een frontman (mond open als een naar adem happende karper, voortdurend met zijn armen slingerend alsof zijn lichaam van rubber is), onvermoeibaar. Wel even schrikken is de aanblik van de groep tijdens een aantal nieuwe nummers: geen gitaren, maar alleen maar drums en synthesizers. Het nieuwe materiaal (mid-tempo, zwaar georkestreerd, sferisch, elektronisch) wordt afgewisseld met weergaloos sterke uitvoeringen van oude vertrouwde knallers (Fingers In The Factories, Smokers Outside The Hospital Doors, The Racing Rats, dat werk), waarin Chris Urbanowicz zijn galmgitaar lekker de sporen mag geven. Tip voor Tom: voortaan niet meer bedanken met Tak (dat doe je op Roskilde), maar met Köszönöm (zo hoort dat in Hongarije). 'Kussie' mag ook!

Ondertussen is de zon hevig gaan schijnen, en dat lijdt tot goedmoedige waterpistoolgevechten (Nederlanders!) op het veld. Het past ook perfect bij de muziek van KLAXONS. Zelf spreken zij van een magisch moment voor de band, ze spelen nooit bij daglicht, maar hun optreden zorgt ook voor een magische sfeer op Sziget. We kunnen hun springerige liedjes neorave noemen, maar hier nu zo in de zon met duizenden vrolijke, tevreden dansende mensen, is het gewoonweg feestelijke pop, luchtig, verkwikkend, aanstekelijk. En helemaal van nu! Precies het soort vitamientjes dat festivalgangers na drieënhalve dag doorhalen nodig hebben.

MANIC STREET PREACHERS zijn niet van nu, daarvoor zijn ze al te lang bezig. Maar ze zijn wel vreselijk goed in wat ze doen: groots opgezette rock maken met John  Lennon-achtige melodieën, en in vrijwel elke deun een
anthem-achtige aanzet. Of je nu wilt of niet: meebleren zul je. Dat de sound dan wat degelijk is, of dat bassist Nicky Wire een wit kapiteinspak draagt, neem je voor lief. Nummers als Peeled Apples (opgedragen aan hun al jaren vermiste bandlid en Richey James Edwards) en Ocean Spray gaan er bij het publiek in als koek.  Hartverwarmend, ook door die Welshe vlag op het podium. Hun show duurt lang, dus gaandeweg  sta ik me toe om wat over het terrein te dwalen.

Wie Lowlands of Pinkpop als referentiekader heeft moet zijn lens hier drastisch bijstellen. Het Sziget-terrein is oneindig veel groter en er gebeurt oneindig veel meer. Tevens staan de tenten van de kampeerders overal verspreid, ook naast de podia, waarvan een zeker een stuk of zestig zijn. Terwijl Manic Street Preachers op het hoofdveld spelen, staat er zeker zo’n 2000 man uit z’n dak te gaan in de Party Arena bij (de Amerikaanse DJ’s) The Crystal Method. Er zijn podia voor jazz, dans, theater, zigeunermuziek, wereldmuziek, metal, en overal is tegelijkertijd van alles gaande. Je vervelen is gewoon onmogelijk, je ontdekt telkens weer iets nieuws: ergens anders kun je bejaarde Hongaarse volksdansers zien of een demonstratie zwaardvechten (in ridderpakken), aanschuiven bij de pokertafel, je Thais later masseren, pingpongen, internetten, leren jongleren, de Poesta-zweep laten knallen of meekijken en luisteren naar een kamerorkest. Om maar niet te spreken van abseilen, graffiti spuiten, of gewoon op je luie reet gaan liggen en mensen bekijken, mensen uit alle landen van Europa en de wereld, een cosmopolitischer trefpunt dan dit Sziget bestaat niet.

Die sfeer, met die magie, heerst vandaag op deze prima vierde dag die op het hoofdveld wordt afgesloten door PLACEBO, waarvoor een enorme massa mensen op de been is (niet zoveel als gisteren bij The Prodigy, maar het
scheelt niet veel). Placebo blijkt terplekke meer dan een placebo voor festivals die eigenlijk U2 willen hebben. Na afloop begrijp ik de aantrekkingskracht van de band iets beter. Ik zie dat ze een  enorme wildebras van een (betattoeerde) drummer hebben, die anderhalf uur lang als een bezetene tekeer gaat. De toegevoegde dame met het ongenaakbare Nico-uiterlijk op viool, toetsen en achtergrondzang intrigeert. Ook het ego van Brian Molko met zijn Scarface-uiterlijk en decadent trillende timbre, is me duidelijk. De band speelt liedjes als Ashtray Heart, Battle For The Sun, Special K. Vooral de dames op het veld gaan helemaal los bij songs als Every You Every Me en Song To Say Goodbye. Brian weet de vrouwenziel goed te raken! En hoe! Naast me zit een gehandicapt meisje in
een rolstoel. De stakker, denk ik, die ziet er niks van, hier zo in die meute. Maar ineens, terwijl de band, met dat grootse pompeuze rockgeluid van ze, The Never Ending Why inzet, staat ze op! Ze blijft de rest van het
concert rechtop staan, als de mast van een boot. Kijk, dat is nu de kracht van Brian, de kracht van Placebo. TOM ENGELSHOVEN

FOTO: TOM ENGELSHOVEN

GEZIEN: SZIGET DAG 4, BOEDAPEST, HONGARIJE, 15 AUGUSTUST 2009

Lees morgen het verslag van de vijfde en laatste dag van Sziget, met o.a. Vieux Farka Touré, De Staat, The Offspring en Faith No More