En dat klinkt aardig. Nummers als Bulletproof Love en Hartcliff Star, het zouden bonustracks van Mezzanine kunnen zijn. Geen hoogvliegers, maar een respectabel niveau. Babel, een inzakkertje, 16 Seeter vermakelijk. Zoals gewoonlijk drijft de muziek op triphoppende beats, die zo nu en dan wegebben en worden overgenomen door uitbarstingen van gitaren. Gastvocalen van Horace Andy, Martina Topley Bird (die ook verantwoordelijk was voor het voorprogramma) en Deborah Miller vullen de leegtes.
Ondertussen maakt de LED-verlichtte muur op de achtergrond overuren. Interessante feitjes, bizarre cijfers, demonstratieve oneliners, ze flitsen tussen de stroboscopische lichten voorbij. Massive Attack is een politieke partij, dat zullen we weten. Hoewel het inhoudelijk snel verveelt, en zelfs een beetje afleidt, vormt het samen met de lampen en lasers wel een verdomd fraai visueel spektakel.
Tussen al het nieuwe materiaal (nieuw is hier trouwens relatief, sommige nummers zijn al weer een poosje in omloop), borrelen oudjes op, in aangepaste live jasjes. Mezzanine en Inertia Creeps klinken als nooit tevoren, strak en overdonderend. Waar de meeste nummers meerdere lagen heerlijke muziek verzamelen, klinkt persoonlijke favoriet Teardrop dan weer akelig vlak. Waar is de diepte? De krakende, langzaam aanzwellende geluidjes die zich verzamelen? Willen ze wellicht de associatie met televisieserie House voorkomen? Zonde, maar de zang van Martina Topley Bird maakt er alsnog een hoogtepuntje van. Net als de stem van Deborah Miller is zij een welkome afwisseling tussen de beats, die soms als een bulldozer over je heen denderen, de gitaren en drums die je murw beuken. Miller is misschien geen Shara Nelson, maar haar versie van Safe From Harm bezorgt wel degelijk een warm and fuzzy feeling. De soul leidt je tijdelijk uit de donkere krochten waar je grotendeels in vertoeft tijdens het optreden.
En net als je denkt dat je een behoorlijk avondje vermaak achter de kiezen hebt, word je compleet overhoop geblazen door de toegift. Die begint met Splitting The Atom. De kalme, herhalende beats, de mix van stemmen, diep en ijl, en de groene lichtbundels die op de maat rondklikken, het is griezelig mooi en heeft een hypnotiserend effect. De hit waarmee de band doorbrak, Unfinished Sympathy, is een verplicht nummertje, maar daarom niet minder indrukwekkend. Zeker ook weer door de geweldige stem van Miller. Marakesh heeft vervolgens een catchy deuntje waar een bijna tien minuten durend avontuur omheen wordt gebouwd, uiteindelijk exploderend in een instrumentale climax. Met de klassieker Karmacoma sturen ze het publiek volledig opgeladen weer de donkere avond in, hongerig naar het nieuwe album. SVEN GERRETS
Foto's: LUUK DENEKAMP
Gezien: MASSIVE ATTACK, HEINEKEN MUSIC HALL, AMSTERDAM (27 OKTOBER 2009)
|
