De Nijmeegse zaal De Vereeniging is lang niet uitverkocht. Op het balkon zijn amper mensen te vinden, in de zaal is er nog volop ruimte. Het lijkt bizar dat zo'n groot zanger de boel niet uitverkoopt. Het eerdere optreden in Rotterdam dit jaar en de gebrekkige pr zijn er wellicht de oorzaak van. De echte fans hebben in ieder geval met gemak de weg naar Nijmegen gevonden.
Ze zien een Morrissey die nog niet in opperbeste conditie is. Hevig zwetend en zwaar ademend maakt hij de honderd minuten vol. Hij heeft een set waarin enkele klassiekers (Ask, First Of The Gang To Die en How Soon Is Now) voorbijkomen, afgewisseld met veel materiaal van You Are The Quarry, Ringleader Of The Tormentors en zijn laatste, veelgeroemde, soloalbum Years Of Refusal.
De Vereeniging wordt vaak geprezen om de akoestiek. Dat geldt dan alleen voor symfonieorkesten, want bij Morrissey is het geluid matig. De Brit komt met moeite boven zijn band uit. Wat een band trouwens. Strak, vol energie en met een flinke dot passie zetten ze de schouders eronder. Alleen al het basoutro bij Sorry Doesn't Help is de moeite van het concertbezoek waard.
'Thank you for listening and thank you for Shocking Blue, we remember', zijn de laatste woorden van Morrissey richting het publiek, waarna hij zijn bezwete shirt in het publiek gooit en slechts terugkomt voor één toegift, Something Is Squeezing My Skull.
Het doet je afvragen of dit niet slechts een verplicht nummer voor Morrissey is. Ook al is het dat, dan nog blijft hij overeind. Het materiaal, de man en zijn mythe zijn groot genoeg om van een avondje werk een mooi concert te maken. En een concert zonder incidenten met een normaal einde, dat is ook niet mis. ALEX VAN DER HULST
Gezien: MORRISSEY, DE VEREENIGING (MAANDAG 9 NOVEMBER)
(oude) foto: PETER PAKVIS |
