De band die ooit als soloproject van Ed Droste begon, is inmiddels met zanger/gitarist Daniel Rossen, bassist Chris Taylor en drummer Christopher Bear uitgegroeid tot een volwaardige podiumbezetting. Met elk bandlid dat erbij kwam kreeg de muziek een net iets andere invulling, voelde het voller. Direct vanaf de opening met Southern Point bedwelmen de vier het publiek met dikgelaagde composities. Elk nummer is een levend organisme dat zich ontwikkelt; de muziek groeit, evolueert waar iedereen bijstaat.
Ze spelen wat nummers van Yellow House, zoals het tinkelende Lullabye of het heerlijk uit de verf komende On A Neck And A Spit, ze schampen Horn Of Plenty met Fix It, maar vooral de liedjes van het door critici en fans bejubelde album Veckatimest komen aan bod. De songs lijken gemaakt om live gespeeld te worden. Ready, Able zorgt voor een voelbare spanning in de zaal met zijn verschillende instrumententempo's die door elkaar lopen en de ingehouden zang. Fine For Now verrast met abrupt switchende melodieën en Two Weeks is met dat catchy pianodeuntje een regelrechte hit, waarbij iedereen vrolijk op en neer staat te hoppen. Het mooiste moment van de avond komt met het ontroerende While You Wait For The Others.
Steeds is er weer de prachtige stem van Rossen of Droste, of een heerlijke galmende samenzang, ligt de nadruk op een bepaald instrument, of een melodieuze symfonie. Hoewel de nummers van het laatste album al veel meer de klassieke structuur van popsongs hebben dan eerder werk, blijven het ook bijzondere soundscapes. Terwijl de mist over het podium trekt, waan je je dolend in een woud tussen de dauw; krachtige muziek die het brein stimuleert tot associaties. Zo zijn ze toegankelijker geworden voor het grote publiek, maar blijven ze wel een herkenbare eigen(zinnige) sound hebben. En live klinken ze gewoon beter dan welke band dan ook die dit jaar voorbij is gekomen. Dat ik ooit aan deze mannen heb durven twijfelen. SVEN GERRETS
Foto’s: SIESE VEENSTRA
Gezien: GRIZZLY BEAR, MELKWEG, AMSTERDAM (9 NOVEMBER 2009)
|
