Daar heeft Evan Dando van The Lemonheads er genoeg van. Wat heet: hij heeft één van de meest indrukwekkende liedjescatalogussen van de alternatieve jaren negentig achter zijn naam staan. Des te onbegrijpelijker en treuriger is zijn afgang vanavond in Tivoli. Totaal afwezig en zonder enige overtuiging raffelt Dando zijn liedjes af. Soms stop hij halverwege en hij is veel teksten vergeten. Zo blijft er verrekte weinig over van Into Your Arms, Being Around en My Drug Buddy. De voormalige oppergod van de alternatieve pop draait zijn dreuteltjes af en is een deerniswekkend figuur geworden. Hij speelt de zaal praktisch leeg. ‘Nu heb ik de opkomst en ondergang van Evan Dando in Tivoli gezien’, zegt iemand.
Door het geklungel van Dando missen we op twee songs na de set van Lightning Dust, dat ook korter speelt dan gepland. Jammer, want als we op die tien minuten en de reacties af moeten gaan, betrof het hier het hoogtepunt van de vrijdag. Lightning Dust is het folky bijproject van Amber Webber en Joshua Wells van Black Mountain en maakten dit jaar het fraaie Infinite Light. We horen tien minuten warmbloedige en breed uitwaaiende folkpop met mooie zang van Amber. Dan is het alweer voorbij.
Early Day Miners staan voor net zo’n halflege zaal te spelen als Evan Dando, wat de sfeer bepaald ijselijk maakt. Dat weet de band niet te kantelen met hun twijfelachtige set. Het kwartet uit Indiana komt voort uit de postrock en emo maar heeft vandaag de dag een onduidelijke koers. Het is een beetje Americana, een beetje rootsy maar soms ook eighties door de synthesizer die zanger Daniel Burton voor zijn snufferd heeft staan. Dat plaatje en de bijbehorende muziek klopt niet. Ondanks sommige bezwerende gitaarstukken –duidelijk de sterkste kant van de band- wil het maar geen lekker optreden worden. Bizar: tegen het einde komt opeens een uiterst vrolijke Evan Dando naast me zitten. Hij lijkt als enige echt te genieten van Early Day Miners.
Six Organs Of Admittance heeft een beetje hetzelfde probleem als Early Day Miners. De uiterst productieve band (ruim boven de tien platen dit decennium) van frontman Ben Chasny schopt hun eigen voorzetjes er niet in. De band opereert ergens tussen Mogwai, Sonic Youth en Magik Markers maar de psychedelische en noisy gitaarpartijen willen maar niet bezwerend worden. Het sleept niet, het rommelt vanavond maar wat aan.
Het Portugese Gala Drop is de curieuze afsluiter in De Helling. Het trio - een hippie op Roland, een indiekid op Korg en gitaar en een drummer – maakt op zich sfeervolle dubpop met zweverige melodieën, maar ook zij komen niet op gang. Het wordt niet dansbaar, het wordt niet bezwerend, het wordt eigenlijk niks. Een deel van het publiek probeert te dansen maar merkt al snel dat het niet lukt bij Gala Drop. Aardige liftmuziek, dat is het. Iets als enthousiasme straalt er niet vanaf en alleen de drummer krijgt een pluim voor zijn prima spel.
En zo zit een matige tweede dag van Le Guess Who? erop. Op papier was het veelbelovend, in de praktijk viel het tegen, zeker na de wereldoptredens van The Tragically Hip en A Place To Bury Strangers op de eerste dag. Zaterdag zou met zekerheidjes als The Dodos, Wild Beasts, Fucked Up en The Very Best een topdag moeten worden. We gaan het zien.
door John Denekamp / Fotografie: Bianca Berger
Gezien: vrijdag 27 november 2009, Le Guess Who? Festival, Utrecht |
