Het baardentrio Megafaun opent verrassend sterk in Tivoli. Het is eigenlijk DeYarmond Edison minus hun oude frontman Bon Iver. Hij zocht de meer traditionele singer-songwriter kant op, Megafaun is experimenteler zonder dat het ontoegankelijk wordt. De knappe Fleet Foxes koortjes worden ondersteund door fraaie americana met bescheiden psychedelische uitstapjes en onverwachte ritmes. De mannen zijn onder de indruk van de zeer behoorlijke opkomst en bedanken ons uitgebreid. Het is wederzijds. Hartverwarmend optreden.
Het voormalige duo The Dodos is na Visiter ook een trio geworden. Het draaide voeger allemaal om speedfolk met even bezwerende als tegendraadse ritmes bij The Dodos, maar op het nieuwe album Time To Die worden de zaken melodieuzer aangepakt. Dat blijkt ook live. Op opener Foals en afsluiter Jody na wordt er alleen maar nieuw werk gespeeld. De band is sfeervoller geworden maar heeft aan rauwe energie ingeboet. Het olievat op het podium is ingewisseld voor een vibrafoon en er is nagedacht over de performance. The Dodos geven een heel genietbaar optreden, maar alleen in dat eerste en laatste nummer voelen we sterk de behoefte om ongecontroleerd te gaan bewegen.
Het Britse Wild Beasts heeft goud in handen. Er wordt veel over ze gepraat –die falsetstem van Hayden Thorpe, kan dat nou wel of niet?- en er liggen al twee bijzondere platen van ze in de schappen. Als je ervan houdt, uiteraard. Ondanks de hoge irri-factor van Wild Beasts is het een band die er staat, en zeker nog een paar maatjes groter gaat groeien. De theatrale pop met hoge zwelgfactor heeft iets groots en is bij vlagen imposant. Het is absoluut arty, soms bombastisch en knipoogt links en recht naar David Bowie en Radiohead. Gek genoeg komt de prettige lage stem van tweede zanger Tom Fleming vanavond niet zo best over. Hayden Thorpe is in alle opzichten de blikvanger, of je dat nu leuk vindt of niet. Wild Beasts balanceert een uur lang tussen kunst en kitsch.
Leuk: voorafgaand aan The Very Best doen de TV Buddhas een verrassingoptreden in Tivoli. Inpluggen en gaan, dat past wel bij dit Israëlische garageduo. Een minuutje of twintig raggen in de zaal en weg zijn ze, op naar DB’s. Sterke cameo. The Very Best valt dan weer wat tegen. Het duo – de Britse producer Radioclit en zanger Esau Mwamwaya uit Malawi – doet met behulp van een extra mc en twee danseressen zijn uiterste best om er een feestje van te maken, maar dat lukt niet echt. De mix van dansbare pop en Afrikaanse ritmes klinkt live vooral mat. Zoveel gebeurde er trouwens niet live, Esau zingt vooral met zichzelf op tape mee.
Het is zo onderhand tijd voor een tof dansfeest maar Bibio is daar niet de ideale deejay voor. De Brit is hot, De Helling zit stampvol. Hij legt een laid back audiotapijt neer dat vaag doet denken aan experimentele dansacts als Boards Of Canada, Animal Collective en Prefuse 73 maar een feestje wordt het niet. Prima borreldub voor de zondagmiddag, iets te intelligente dansmuziek op zaterdagnacht.
The Field met band (een drummer en gitarist) wil ook maar geen bevredigende afsluiter worden. The Field is de Zweedse deejay Axel Willner die op plaat zijn minimal techno & pop fraai en subtiel opbouwt, maar live slaat het vrij snel dood. De subtiliteit ontbreekt. Het wordt een anoniem beatfestijn waarin de drummer en gitarist geen meerwaarde hebben, ze lijken Willner vooral in de weg te zitten.
Zo telt dag drie van Le Guess Who? even veel mee- als tegenvallers, en concluderen we dat Megafaun, de eerste band van de avond, gelijk al de beste was. Afwisselend was het wel, en druk ook. Festivalmascotte Patrick Watson liep in het wild rond en genoot zichtbaar. Morgen aan hem de eer om Le Guess Who? af te sluiten. JOHN DENEKAMP |
