28 is ie pas, maar hij lijkt wel 60. Hinson is een folky met de ziel van een oude man en heeft een pikzwarte geest gevoed door een roemrucht verleden. Dat weet hij ijselijk sterk over te brengen. Ook als hij spreekt, hang je aan zijn lippen. Humor heeft ie gelukkig ook nog: ‘We can put a man on the moon, but we can’t make a guitar that fucking stays in tune’. Bijzonder, dat vond iedereen die erbij was.



Van een compleet andere orde is Aa (Big A Little a), een hip kwartet uit New York met drie drummers en een toetsenist. Van elektronische drums tot gigantische bellen die bij de spoorwegen lijken te zijn gejat, het is een waar timmerfestijn bij deze jongens. Aa is opzwepend en entertainend, maar wel erg kunstacademie, l’art pour l’art. Het draait om fantasierijk drummen en meer wordt het niet. Leuk om naar te kijken maar ik vraag me af of het op cd zou werken.



Tijd voor het controversiële punkrock trio Wavves uit San Diego. Bandleider Nathan Williams is net zo´n getalenteerd en onhandelbaar kolerejoch als Craig Nicholls van The Vines. Eerder dit jaar lag Wavves uit elkaar omdat Williams en drummer Ryan Ulsh elkaar op het podium de hersens insloegen. In de van Jay Reatard geleende bassist Stephen Pope (met briljant afrokapsel) en drummer Billy Hayes heeft Williams nu twee prima nieuwe bandleden. Williams is een gebruiker, en hij weet dat wij dat weten. ´Apparently I´m a drug addict´, begint hij de set. Een half uur lang briljante en oersimpele punkpop in Ramonesritme volgt. ‘Dit nummer gaat over jezelf van kant maken’ is de enige verstaanbare aankondiging. Er staat overdreven veel shoegaze galm op de microfoon van Williams, maar zo verzuipt de zang wel lekker in het geheel. Wavves is verfrissend in zijn eenvoud: drie akkoorden, verveeld melodietje en beuken maar. Nu maar hopen dat Nathan Williams zichzelf op de rails weet te houden.

De nofi noiserock van Male Bonding sluit perfect aan bij Wavves, en zo krijgen we nog een extra halfuurtje subliem lawaai voor de kiezen in De Ekko. Anders dan Wavves houdt Male Bonding van doorspelen, wat een deel van het publiek verleidt een kleine moshpit te beginnen voor het podium. De Wavves galm staat nog steeds op de microfoon, dus veel zang horen we wederom niet. Maakt ook helemaal niet uit. Wavves was een punkpop feestje en Male Bonding een hardcore festijn, samen goed voor de beste herrie van het weekend. De oren zijn gewassen, op naar hoofdact Patrick Watson.



Watson is een vriend van het festival, van Utrecht en van Nederland. Hij speelt dus eigenlijk een thuiswedstrijd en zo komt zijn optreden ook over. Waltson en zijn publiek genieten van elkaar. De ene keer is het muisstil, de andere keer lijkt Tivoli wel een kerk als er plechtig wordt meegezongen. Hij is een rasentertainer geworden en zet met zijn band -aangevuld met strijkers- een grootse show neer. Het onversterkte gedeelte middenin de zaal kennen we. Als je het al vaker hebt gezien is het niet spannend meer, maar nog altijd goed. Het blijft knap dat Watson met niet de makkelijkste muziek een zaal als Tivoli anderhalf uur volledig kan inpakken. Hij sluit af met bedankjes voor Le Guess Who? programmeurs Johan Gijsen en Bob van Heur. Een oorverdovend applaus volgt.

Het waren vier mooie dagen in Utrecht en Le Guess Who? heeft zichzelf definitief op de Nederlandse festivalkaart gezet met een net zo breed als boeiend programma. Graag tot volgend jaar.

Door John Denekamp / Fotografie: Siese Veenstra

Gezien: zondag 29 november 2009, Le Guess Who?, Utrecht