Diezelfde fans onthalen hun helden een half jaartje later met een passende orkaan van gejoel, gefluit en gejuich. Ahoy is er klaar voor, heeft er zin in en staat te trappelen om zich over te geven aan een spetterende DM-show die gezien het decor (een redelijk spectaculair, podiumbreed videoscherm achter de band met een halve bol ervoor waarop diverse beelden worden vertoond) zeker visueel het nodige belooft. Dat enthousiasme slaat snel dood als de band met In Chains van het laatste album Sounds Of The Universe stroef uit de startblokken schiet. Ook het daaropvolgende Wrong, normaal gesproken toch een overtuigende single die live iets los moet kunnen maken, en Hole To Feed zetten de tent niet meteen in vuur en vlam.
Dat ligt vooral aan het geluid dat in eerste instantie veel te zacht staat afgesteld. De stem van Gahan galmt bovendien teveel en heeft evenals de gitaar van zijn eeuwige metgezel, de in prachtig glittercolbert gestoken Martin Gore, teveel problemen zich in het geheel te onderscheiden. Maar waar het muzikaal niet meteen wil vlotten is het visueel wél genieten geblazen. Vooral het grote videoscherm met onder meer concertbeelden van videoclipniveau en de boven het podium bewegende lichtkranen compenseren de vrij vlakke en slappe start.
Bij eerste publieksfavoriet Walking In My Shoes zijn de eerste sporen van herstel hoorbaar, hoewel ook dat nummer - ondanks een ijzersterke drumpartij - niet naar het gewenste niveau wil groeien. Het is ok, vooral vanwege de song zelf, maar monumentaal wil het maar niet worden. Naarmate het concert vordert groeit het geluid langzaam naar acceptabel niveau, hoewel Gahan's stem nog altijd moeite heeft echt grote indruk te maken en de mengtafel de muziek niet altijd de kracht meegeeft die het nodig heeft om de boel te doen ontvlammen.
De met vloeiende pirouettes over het podium zwevende zanger heeft het zichtbaar wel steeds meer naar zijn zin. Gahan spoort het publiek aan tot meeklappen en meezingen van de hitrefreinen en het is voor een groot deel aan zijn charisma te danken dat de sfeer er steeds meer inkomt of beter gezegd, de boel niet inzakt. Vooral als hij het publiek vanaf de catwalk bespeelt en de mensen met de armen zwaaiend aanspoort tot meeklappen voel je even wat een grote band Depeche Mode in potentie toch is. Dan is Gahan even de stralende wereldster die weliswaar zichtbaar de littekens van een zwaar rock 'n roll-leven met zich meedraagt, maar ook symbool staat voor veerkracht en loutering. Sowieso is er geen rockzanger, nee zelfs Bono niet, die de (getatoeëerde) armen zo mooi als een martelaar kan spreiden als Gahan.
Het publiek is na een kleine anderhalve uur alsnog om en trakteert de band tijdens de wegwezer van de reguliere set, Never Let Me Down Again op een wuivende armenzee. De dik tienduizend man zijn even daarvoor al in de juiste stemming gebracht door een mooi uitgevoerd Enjoy The Silence en het onverwoestbare I Feel You en wacht vervolgens geduldig op de hits en mogelijke verrassingen die de toegift eventueel met zich meebrengt. Het worden de hits. Stripped en vooral Personal Jesus vormen de voorspelbare finale van een avondje Depeche Mode dat vooral voelt als een avondje waar veel meer in had gezeten. Het is allemaal zeker niet slecht geweest, maar een echt grote band weet veel meer te verrassen en muzikaal veel meer te overdonderen dan wat Depeche Mode vanavond heeft laten zien.
Door Raymond Rotteveel / Fotografie: Peter Pakvis
GEZIEN: DEPECHE MODE, AHOY, ROTTERDAM (30 november 2009) |
