Bands komen en gaan, bepaalde tradities blijven bestaan. Zo ook Noorderslag, dat dit jaar voor de vierentwintigste keer plaats vindt. Vertrouwde plek van handeling: de Oosterpoort. Of, vertrouwd? De indeling van het zalencomplex is weliswaar al jaren hetzelfde, de namen van de locaties veranderen elk jaar. Zo zijn er nog enkele kanttekeningen te plaatsen over de organisatorische kant van het festival: zo blijkt het aangekondigde optreden van Torre & Roos, de spannende samenwerking tussen Torre Florim (De Staat) en Roos Rebergen (Roosbeef) die onlangs een prachtige EP opleverde, geannuleerd te zijn en is het programma in de bijbehorende zaal ook omgegooid. Denk je een voorproefje te krijgen van Janne Schra’s (Room Eleven) solodebuut, staat Di-rect voor je neus. En als we toch bezig zijn: waar is de metal en de hardcore? The Devil’s Blood en No Turning Back hadden beiden een plek verdiend.



Wel aanwezig: jazz (Eric Vloeimans, de in drie verschillende formaties aanwezige Benjamin Herman), soul (Waylon, Caro Emerald), sixtiesbeat (The Madd), singer-songwriter (Awkward I, Tim Knol, Wende), hiphop (Dio, Flinke Namen, Zwart Licht, Kraantje Pappie, Skinto), gitaarpop (Daily Bread, Rigby, Moss, Anne Soldaat, Bettie Serveert), Emo (Destine) dance in de breedste zin van het woord (Applescal, Promo, Knalpot, Juju & Jordash), stoner (De Staat, The Mad Trist, Drive Like Maria) en natuurlijk interessante een-tweetjes (C-Mon & Kypski en het Metropole Orkest, New Cool Collective met Typhoon) en een terechte winnaar die iedereen al van mijlenver zag aankomen: Kyteman’s Hiphop Orkest, dat een jaar geleden het festival nog opende en bij de prijsuitreiking met een heldenontvangst wordt onthaald.

Het is een bijzonder imposant gezicht om C-MON AND KYPSKI MET HET METROPOLE ORKEST de grote zaal te zien openen. Een tiental strijkers, een wild zwaaiende dirigent, twee drummers en talloze andere muzikanten zorgen ervoor dat het podium compleet vol staat. En dan zijn er nog gasten als Benjamin Herman, Dio, een vals zingende Jules Deelder, Torre Florim en Janne Schra. Het Utrechtse viertal staat zelf enigszins verdrukt aan de zijkant van het podium en dat is zonde; de band klinkt geregeld als gast op het eigen feestje, een gevoel dat ook versterkt wordt door de setlist, waar het eigen repertoire het onderspit delft ten faveure van liedjes van de gasten. Een fraaie samenwerking die het festival spectaculair opent, al hadden we ze ook graag (meer) liedjes van hun nieuwe album We Are Square horen spelen.



MOSS maakte met Never Be Scared/Don’t Be A Hero een van de beste Nederlandse gitaarplaten van 2009 en opent het bal in de 3FM zaal. Dat is een groter podium dan Moss gewend is en dat zie je. Maar de band kan het aan en vooral gitarist Bob Gibson en Finn Kruyning (een drummende versie van Jack Wouterse) zijn een genot om naar te kijken. Moss is een spannende, inventieve en stuwende liveband geworden. Het sterke materiaal van Never Be Scared wordt live met nog meer pit gebracht. Sterk optreden, Moss gaan we veel terugzien op de zomerfestivals van 2010.

BETTIE SERVEERT is terug van weggeweest en onderstreept dat met een stevig optreden op Noorderslag. Het nieuwe album The Pharmacy Of Love is misschien niet Bettie’s beste, maar het is verfrissend om ze eens als no nonsense rockband aan het werk te horen. De nieuwe songs zijn gemaakt om live te spelen en missen hun doel niet. Altijd een goed teken als je liever nieuw dan oud werk hoort bij een optreden. Bettie Serveert steekt anno 2010 in blakende vorm en rockt als nooit tevoren. Jezelf opnieuw uitvinden na krap twintig jaar is knap werk.

De hype rondom THE MAD TRIST is nog maar net begonnen en de Bizon-zaal is alweer compleet afgeladen. Niemand komt er meer in, laat staan dat weggaan mogelijk is. De band kan het zelf ook nog niet geloven en speelt wat onwennig door een keurige set vol referenties naar Queens of the Stone Age. Daar zit nou ook het probleem, in dat woord keurig. Nergens escaleert het of vliegen de limbo’s uit de bocht. The Mad Trist lijkt niet te beseffen dat ze een rockband zijn; de bassist had net zo goed bij Marco Borsato kunnen spelen. Ja nee, da’s pas mad triest. Noem het onervarenheid. Nog maar even trainen dus, en goed kijken bij de Staat of Drive Like Maria om volgend jaar hier revanche te nemen. De date staat.



KNOBSTICKER heeft alles in zich om een te gekke kruising tussen Nobody Beats The Drum en Benny Sings te worden. Dat viel in de praktijk flink tegen. Het optreden bleek een flauwe set zonder sterke liedjes van een onopvallende toetsenist en drummer, die ondanks de vocale hulp van Steye en Master Surreal weinig wisten te boeien.



TIM KNOL is het wonderkind van 20 uit de Excelsior-stal en staat op het podium alsof hij dat al zijn hele leven doet. Vol bravoure kondigt hij ‘zijn’ band met routiniers aan. Gitarist Anne Soldaat vervult daarin een absolute glansrol en kan in de muziek van Tim Knol prima zijn voorliefde voor country en americana kwijt. Tim heeft een paar heel sterke liedjes die Gram Parsons en Wilco in herinnering brengen. De doorleefde sfeer mist, maar dat compenseert hij met zijn ontwapenende enthousiasme. Tim Knol lijkt de aangewezen persoon om rootsmuziek onder de aandacht van een jong publiek te krijgen. Bijzonder talent dat ook live overtuigt.

Een zweterige, donkere kelder, de meegereisde Bijlmerposse als support op het podium en een plafond zo laag dat springen gelijk staat aan knallende koppijn; een betere setting kan ZWART LICHT zich niet wensen. Het hiphoptrio uit Amsterdam vliegt er vol in, met veel ruimte voor gastbijdragen van bevriende rappers. Een hoog energieniveau, originele, frisse beats van talentvolle dj/producer Hayzee en intelligente teksten kunnen niet voorkomen dat het een wat rommelig optreden wordt. Volgende keer iets minder liefde verspreiden onder de homeboys en de mike niet meer delen, Leeroy en Akwasi?

Gitarist Phil Tilli is jarig en dus vraagt Giel Beelen of iedereen 28 keer hoera wil roepen als hij met Moke op het podium komt. Dat is vet grappig want het klinkt namelijk als ‘hoeren!’. Lachen joh. Verder nog iets gebeurd bij MOKE? Nee.



Nee, die praatjes tussen door kan DESTINE beter achterwege laten als het vijftal straks de clubs afgaat. Zanger Robin van Loenen vindt het allemaal ‘super chill’ en de teksten die toetsenist Laurens de zaal in strooit zijn helemaal van een K3-gehalte. Zeg dan gewoon niks! Destine heeft sowieso de schijn tegen: over elke beweging, elke haarlok en ieder refreintje lijkt eindeloos te zijn nagedacht. Presentator Michiel Veenstra vat het eigenlijk perfect samen: ‘ik wist helemaal niet dat zulke muziek ook in Nederland gemaakt werd’. En inderdaad: de Tilburgers spelen perfect al de bekende Amerikaanse poppunkbands na. En daar is eigenlijk heel weinig mis mee: lekker laten gaan deze band, de mening van de critici zal ze werkelijk worst wezen. En al die fans, die kunnen toch geen ongelijk hebben?

Een van de kleine ontdekkingen is er in de vorm van LOLA KITE. Het Amsterdamse trio speelt indiepop die geregeld aan Grandaddy doet denken en doet dat heel erg leuk. De uitstraling van het trio laat nog enigszins te wensen over, zo achter de synthesizers, en de aandacht verslapt zodra wordt afgeweken van de zomerse uptempo pop vol meerstemmige zang. Schrijf nog negen nummers zo briljant als Everything’s Better en je hebt goud in handen.



Wat is dat nou? Is dit DAILY BREAD? Die drie pubers uit Friesland? Hier staat ineens een bandje te spelen dat er piekfijn uit ziet. Strak baardje bij de bassist, mooi pak aan en een compleet opgemaakte Kimberly. Als het nieuwe nummer dat gespeeld wordt dan ook nog eens een rockknaller (hé, hier had nou mooi een gitaar bijgepast) blijkt te zijn heeft de altijd ongezellige Heineken Foyer (een podium waar iedereen langs wandelt) zelfs zin om te dansen. Zelfs een kapotte drumkit doet het drietal de das niet om: stukje tape er over en gaan! Zo overrompelend als een jaar geleden is het niet, maar dat kun je ook niet verwachten.

Roskilde-taferelen bij DRIVE LIKE MARIA. Er is geen doorkomen aan bij de ingang, waardoor een tocht door de zaal veel weg heeft van een bevalling. Gitariste Nitzan verzoekt dan ook op schattige toon of iedereen alsjeblieft naar voren kan komen. Dat komt compleet onverwacht trouwens, want muzikaal is er niks liefs aan. Tong uit de bek, gitaar vast in cockrock-modus en los met die drijvende Maria’s. Het effect is een totale knock out. Pats. Boem. Gestrekt. Het publiek vreet het en explodeert bij I’m On A Train. Was een dag eerder The Hickey Underworld in Vera al über, daar gaat DLM nóg harder te keer. Wat heet: de hickey’s worden gedegradeerd tot een stel Jeannettekes. En ondertussen raakt iedere hetero stiekem verliefd op die beestachtige Nitzan. Godver, met afstand de beste show van dit weekend.

Vorig jaar denderden ze nog door de foyer, nu staat DE STAAT (huh?) in de grote zaal van de Oosterpoort. Het is dat Kyteman zo succesvol was, anders was 2009 hun jaar geweest. Fuck dat, want dan eigenen ze zich maar 2010 toe. Met twee drumstellen op het podium bewijzen Torre en z’n mannen dat ook de Oosterpoort alweer te klein is. Wat zijn ze gegroeid en wat gaat er een bravoure van deze band uit. Wie De Staat nog steeds ziet als de excuustruus op het  muffe Excelsior-label moet nodig z’n oren laten uitspuiten. “More cowbell!”

Terwijl Kyteman in de grote zaal zijn welverdiende Popprijs in ontvangst neemt, maakt anti-rapper DIGGY DEX er in het Volkskrant Hok zijn eigen feestje van. Hij ziet er uit als een wiskundestudent, stoot zijn hoofd bijna aan het lage plafond, maar heeft het zaaltje vanaf het eerste moment aan zijn voeten. Een innemend optreden. Met een verrassend strakke liveband. Minpuntje? Sommige teksten ontstijgen het kleuterschoolniveau nauwelijks. Vreemd, want op momenten is Diggy Dex een ware taaltovenaar.

De jonkies op Noorderslag putten voornamelijk uit een ver verleden. Tim Knol doet het met country en americana, DEWOLFF uit Geleen maakt psychedelische (hard)rock ergens tussen The Doors en Deep Purple. In De Wereld Draait Door leek het een grappige gimmick, maar de drie tieners zetten een overtuigende en doordreinende show neer. Het snerpende Hammond orgel voert de boventoon en worden rare fratsen uitgehaald met een theremin. De jongens spelen een nieuw nummer dat ruim boven de tien minuten duurt, Noorderslag of niet.



Is het een teken dat het goed gaat met de Nederlandse popmuziek, of zijn er enkele vreemde programmeerkeuzes dat een act als El Pino And The Volunteers niet op de affiche staan? Het had niet veel gescheeld of ook ANNE SOLDAAT had  thuis op de bank gezeten. De stergitarist/singer-songwriter leverde in 2009 een van de mooiste albums van het jaar af maar kreeg alleen dankzij 3voor12 een plekje op het festival. De sinds kort steevast brildragende Soldaat en zijn band (waaronder Maurits Westerik van GEM op gitaar en Johans Matthijs van Duijvenbode op toetsen) heeft niet lang nodig om te laten horen waarom hij In Another Life zonder twijfel een plek op een groter podium verdient. Dat we hem weleens beter hebben zien spelen zegt meer over zijn normale niveau dan wat hij vanavond op de planken zet.



Een zekerheidje; als je AUX RAUS een podium geeft krijg je chaos. Geef je ze een veel te kleine zaal dan ontstaan er gevaarlijke situaties. De Bizonzaal, het kleine zaaltje in de hoek van het complex, is de plaats waar het Amsterdamse gabberpunkduo zijn sonische terreur mag botvieren op een dansvloer voor springende idioten die solliciteren naar een enkele rit ziekenhuis. We zien zelfs een dame in haar beha de moshpit in duiken. Niet alleen voor podium zien we de bekende taferelen van een groot duw- en trekfestijn vol zweet, stagedivers en crowdsurfers, ook bij de ingang lijkt een pit te ontstaan. Mensen vechten zich welhaast naar binnen om deel te zijn van het feest. Bastiaan (‘zang’) en Luuk (gitaar) hebben voor de gelegenheid een extra gitarist meegenomen en voor de vorm zijn ook de dames van Malle Pietje And The Bimbos ingehuurd als achtergrondzangeressen/danseressen. Dat Deluxe-jasje staat ze prima.

Een cadeautje, zo voelt de samenwerking van rapper TYPHOON MET NEW COOL COLLECTIVE. De bandleden van die laatste kijken wel vaker over de grenzen van hun eigen genre heen en ook nu levert dat weer een geweldig resultaat op. De afsluiter van de 3FM zaal krijgt de complete zaal neer in een waar volksfeest van positiviteit en spelplezier, die de grenzen tussen rap, soul, jazz en funk opzoekt. ‘Chocolade’ heet de plaat die de twee met elkaar maakten, en net zo verslavend lekker is dit optreden. Een van de hoogtepunten.

Riffs waar de modder van op hun plectrums druipt, rechtstreeks uit de zompige kleigrond getrokken: SHAKING GODSPEED grossiert er in. Ontstaan uit de resten van The Bloody Honkies is het niet verwonderlijk dat ook dit trio voor vuige bluesrock kiest. Manen wapperen, gitaren gieren en bekkens raken gebutst: genoeg voor een positieve eerste kennismaking.

Door John Denekamp, Tim Veerwater, Jasper van Vugt en Philippus Zandstra / Fotografie: Siese Veenstra