De bandleden zijn natuurlijk ouder geworden. Ze worden aangekondigd: ‘Wat nu gaat gebeuren, zal daarna nooit meer te zien zijn.’ We zijn dus waarschijnlijk getuige van het laatste concert van the Triffids ooit. In de jaren tachtig waren zij de indie-trots van Australië. Nu ben je al blij dat de mensen Stolen Property, Trick Of The Light, Bury Me Deep In Love herkennen. Het maakt niet uit: de sfeer is intiem, de bandleden zijn (ook) familie. Letterlijk: broer gitarist/violist Robert McComb, maar ook organiste Jill Birt en drummer Alsy Macdonald die getrouwd zijn en drie kinderen in de zaal hebben rondlopen, plus Graham Lee, de (steel) gitarist en Martin Casey (bas, ook bij The Bad Seeds).

Het wordt een nuchtere eredienst voor de dode zanger/songwriter David McComb, de afwezige die voortdurend aanwezig is, of – zo men wil – de meest aanwezige die voortdurend afwezig is. Zijn songs worden afwisselend gezongen door Graham Lee, Alsy MacDonald en Mark Snarski, een vriend van David. Maar de ontroering is het grootst wanneer organiste Jill Birt Raining Pleasure zingt. Ook mooi: een anonieme gastzanger die Property Is Condemned brengt.

Bijzonder ontroerend aan het eind is: Tender Is The Night (Long Fidelity). Daar staat Jill, het charmante vogelvrouwtje van weleer, nu met iets scherpere lijnen in haar gezicht, en ze zingt wat David ooit (in 1986) op Born Sandy Devotional zong en dat nu zo op hem slaat: I knew him as a gentle young man/ I cannot say for sure the reasons for his decline/ We watched him fade before our very eyes/ And years before his time. De band probeert te eindigen met een solocompositie van McComb (Song Of No Return), maar het publiek laat hen niet gaan. Hoe symbolisch. Dit – zoals zoveel in het leven - komt nooit meer terug. Het is af en toe moeilijk om het droog te houden. TOM ENGELSHOVEN

Gezien: MELKWEG, AMSTERDAM (26 JUNI 2006)