Heet is het dus, maar wat een fijne dag. Er wordt wel gezegd dat Sziget het van de sfeer moet hebben, en niet zozeer van het muzikale programma. Maar vandaag staan er gewoon een heleboel acts die een paar dagen later in Nederland op Lowlands te zien zullen zijn. The Kooks, MGMT, Pete Philly & Perquisite en ANTI-FLAG bijvoorbeeld. De laatsten ontroeren zowaar in de middaghitte. Okay, de Amerikanen van Anti-Flag uit Pittsburg hebben iets prekerigs, maar hun bevlogen punk doet Clashiaans aan en hun idealisme tussen de nummers door – ze gooien er ook nog een kinderkoor tegenaan – is zo hartverscheurend naïef en welgemeend (‘this afternoon is the proof that we are not Americans, and you are not Hungarians, but all citizens of the same world, woorden van dat soort strekking) dat je er fijne rillingen van over je rug voelt lopen. Prima bandje! Zie filmpje 1.
MGMT, ook Amerikanen, maar dan uit het trendsettende Brooklyn, zijn eigenlijk in alles het tegenovergestelde van Anti-Flag. Ze staan er bij als zoutzakken, ogen alsof de tijdmachine hen uit Woodstock anno 1969 heeft opgebliept, praten nauwelijks – en zeer bescheiden – tegen het publiek en maken geen vastomlijnde formulemuziek waarbij zowel bandleden als publiek zich veilig kan voelen. Nee, bij MGMT wordt je voortdurend op het verkeerde been gezet, en zwalken de nummers losjes tussen symfonica, psychedelica en disco. En ze spelen het allemaal zo knap, geraffineerd en vlekkeloos, dat - we durven het haast niet te zeggen – ze zo langzamerhand een soort Steely Dan van de 21ste eeuw beginnen te worden (zie filmpje 2). Heel bijzondere band, waarvan de liedjes in eerste instantie in de stofwolken van dit Sziget lijken weg te dwarrelen, maar na een poosje wel degelijk bezinken. Feest wordt het vanaf de hit Electric Feel.
En feest wordt het nog meer bij FLOGGING MOLLY. Ongelooflijk hoe deze uit Los Angeles afkomstige erfgenamen van The Pogues (zanger Dave King is een onvervalste Ier trouwens) het grote Szigetveld op stelten zetten. Belangrijke notie: Hongaren snappen folkmuziek (of die nu van Ierse afkomst is of van elders) heel goed en gaan uitbundig te keer (zie filmpje 3).
Dan is het tijd voor PETE PHILLY & PERQUISITE in de Wan2-tent. Het wordt een soort thuiswedstrijd voor de Amsterdammers, gezien de gigantische hoeveelheid Nederlanders in de zaal. Vanwege geluidsproblemen vooraf begint de show later en het eerste kwartier worden gekleurd door Pete Philly’s schermutselingen (in woord en gebaar) met onwillige monitormixers. Daarna valt alles beter in de groove, met woeste raps van Pete, terwijl Perquisite vanachter zijn cello een onverstoorbare rots in de branding blijkt. Toch zal de onrust van het begin de gehele show na-ebben, maar als het duo en hun band losgaan in jazz (soli van o.a. Perquisite, de pianist en de saxofonist) of in stevig beukende hiphop is het moeilijk om stil te blijven staan (zie filmpje 4).
En zo rollen we het avondprogramma in. ALANIS MORISSETTE geeft op het hoofdpodium een optreden dat op zich prima is, maar vooral één woord oproept: routine. Het is duidelijk dat de gefrustreerde rockchick van weleer, die toch wel degelijk een aantal heuse postfeministische nineties-krakers op haar naam heeft staan (You Oughta Know bijvoorbeeld) inmiddels enkele levensfases verder is. Ze zingt nog steeds fantastisch goed, en ze zet met haar band een show neer waar eigenlijk niks op af te dingen valt. Aangenaam om naar te kijken en luisteren, terwijl de duisternis als een warme deken over Sziget daalt. Maar heilig vuur?
Daarvoor moeten we zijn bij THE KOOKS, afsluitende act op het hoofdterrein en duidelijk favoriet – en generatiegenoten – van het publiek. Het is een lange weg van Brighton naar Boedapest, maar Luke Pritchard draagt zevenmijlslaarzen… en – wat wij persoonlijk wat minder vinden – een spandexachtige broek. De meisje op de eerste rijen denken daar overigens heel anders over, want ze gillen dat het een lieve lust is. De liedjes van het viertal houden het midden tussen The Beatles en wat men in vroegere tijden pubrock zou noemen. Ze rammelen en hobbelen soms wat, maar zijn tegelijkertijd weer puntig in de refreinen. Het maakt allemaal niet zoveel uit, het publiek draagt de band op handen en het is een heerlijk optreden, waarbij Luke er zelfs in slaagt om vrijwel het hele veld te laten zitten (en vervolgens opspringen) tijdens Do You Wanna ((zie filmpje 5 en filmpje 6). TOM ENGELSHOVEN
Klik hier voor het verslag van dag 0:
SZIGET VAN START
Morgen Dag 2 van Sziget, met o.a. Millencolin, The Kaiser Chiefs (zullen waarschijnlijk nieuw materiaal spelen) en Jamiroquai
|
