Wat volgt is niet alleen de beste BABYSHAMBLES-show die ik ooit meegemaakt heb, het is ook – eindelijk eens - de beste Babyshambles-show die je zou wensen (zie filmpje 1, filmpje 2 en filmpje 3). Okay, Pete staat aan het begin nog wat wankel op de benen en de wallen lijken rond zijn ogen getatoeëerd, zo zwart zijn ze, maar zijn aanvankelijke gemurmel verandert al snel in een krachtig vast stemgeluid en zijn gitaarspel – uitstekend begeleid door een knoertharde ritmesectie en voortreffelijke slaggitarist – blijkt ineens zowaar bij vlagen virtuoos.
En wat nog het mooiste is: liedjes die op zijn platen vooral wrak klinken, blijken nu ineens trefzekere juweeltjes. Achter die vreemde hobbeldeuntjes gaan ineens classics-in-spe schuil. Dat geldt voor Down In Albion en What Katy Did Next, die door de aanwezige Engelsen met een traan in de ogen woord voor woord uit volle borst worden meegezongen, maar ook voor Delivery, Pipedown, Back To The Dead, Killamangiro (gewoon onomwonden steengoede rocksongs) en vooral het afsluitende Fuck Forever, dat (‘they’ll never play this on the radio’) krachtiger dan ooit klinkt en tot een explosie van dansen op het veld leidt.
Ondertussen is het ook fijn kijken naar Pete, die momenten van volkomen onvoorspelbaarheid koppelt aan een vorm van bandleiderschap (ja ja) en de rockregie die nodig is om een show anderhalf uur lang (ja, je leest het goed) te laten boeien. Tussen de nummers door zet hij stukjes Sunny Afternoon van The Kinks en Gershwins Summertime in, we horen hem songs besluiten met onverwacht lange en hoge uithalen, hij speelt een moppie mondharmonica, doet zijn jasje uit (onthult bretels boven een wit overhemd), dirigeert het publiek om mee te zingen of te klappen (community singing met de Babyshambles, het moet niet gekker worden) en eindigt door zijn microfoon met snoer en al zo hard mogelijk in het publiek te keilen, waarna hij uitbundig een bierflesje laat spuiten over versterkers en backline, om vervolgens met die lange steltenpoten van hem van het podium te wandelen.
Dit legendarische optreden is het hoogtepunt van de afsluitende dag van Sziget, die toch al van hoog niveau is. Hoofdact THE KILLERS (filmpje 4) maken een veel krachtiger indruk dan vorig jaar in ditzelfde theater en zetten een van begin tot eind boeiende show neer, waarbij zanger Brendan Flowers lijkt te zijn gegroeid als podiumpersoonlijkheid. In de Wan2-tent is sprake van een Nederlands onderonsje. Eerst brengt MOKE een bijzonder geladen show, die culmineert in een indrukwekkend emotionele gitaarsolo van Phil Tilli in The Long Way. Dan volgt VOICST (waar Elle Bandita het meeste gitaarwerk doet, en Tjeerd Bomhof zich vooral op zingen en performen concentreert), met een show die niet alleen onderhoudend en springerig, maar ook – mede door Elle en de blazende dames en heer – sexy en enthousiasmerend is.
En zo eindigt deze editie van Sziget – ’s nachts druipt het condens nog van het tentzeil in de stampvolle Party Arena bij het Franse JUSTICE – bevredigend en in stijl. Muzikaal gezien had het festival op vrijdag en - in mindere mate - zaterdag ‘mindere dagen’, hetgeen vreemd genoeg samenviel met een fikse daling van de temperatuur.
Omdat dit verslag en die van de vorige dagen zich vooral concentreren op het muzikale aanbod, is het goed om aan te geven dat er naast muziek nog zoveel anders te beleven is op Sziget, dat eigenlijk niemand zich er ook maar een minuut lijkt te vervelen. Muziek niet leuk? Dan ga je naar het theater, sporten, hangen, winkelen, spelletjes doen, volksdansen leren, karaoke zingen, abseilen, bungee jumpen, boogschieten, bier drinken of Hongaarse worst eten. Het terrein is zo groot en er gebeurt zoveel tegelijk dat je eigenlijk na elke vijftig meter lopen wel weer bij een ander podium, voorstelling, tentje of bandje staat. Zoveel afwisseling, zo’n bijenkorf van mensen, zoveel nooit stoppend vertier, het maakt Sziget tot een unieke belevenis. Ik vertel daarmee niets nieuws: maar liefst 15% van de kaartjes werden dit jaar gekocht door festivalgangers uit ons land, wat Sziget ook een beetje een Nederlands feestje maakt. TOM ENGELSHOVEN
Gezien: SIZGET, DAG 5, FESTIVAL, BOEDAPAST, HONGARIJE (17 AUGUSTUS)
Klik hier voor het verslag van dag 4:
R.E.M. VERDUISTERT DE MAAN
Klik hier voor het verslag van dag 3:
SEX PISTOLS WERKEN DIPJE WEG
Klik hier voor het verslag van dag 2:
ZOEKEN NAAR VERKOELING
Klik hier voor het verslag van dag 1:
SZIGET OP STOOM
Klik hier voor het verslag van dag 0:
SZIGET VAN START |
