|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
Er is iets gebeurd met STEVIE WONDER. Na het overlijden van zijn moeder in 2006 heeft hij besloten de pijn over die gebeurtenis om te keren, zijn zegeningen te tellen en weer eens de wereld in te trekken om zijn mondiaal zo geliefde liedjes opnieuw eens onder de mensen te brengen. Hij vertelt dit zelf uitgebreid halverwege de show. En zo voelt het dat het ons echt is gegund om getuige te zijn van een avond in de Wonder Summer’s Night Tour, de eerste grote Europese tournee sinds 12 jaar! |
|
|
|
De meeste recente shows in onze regio waren doorgaans mat en/of slecht georganiseerd. Maar nu, in een bomvol Ahoy, lijkt alles tiptop in orde. Stevie wandelt relaxt het podium op aan de hand van zijn dochter Aisha Morris en zet een instrumentaal All Blues in, de Miles Davis-classic. Het blijkt de voorbode voor een hele avond vol nergens minder dan klassieke, legendarische liedjes, uitgevoerd door in totaal vijftien mannen en vrouwen op het podium – louter muzikanten en vocalisten. Bij Stevie geen poespas, dansers of andere tierlantijnen. De muziek plus een bescheiden doch zeer efficiënte lichtshow met videoprojectie is alles.
Stevie zit afwisselend achter een piano of wat elektronisch spul, waaronder een klassieke Hohner Clavinet. Hij speelt wat nieuw werk, zingt aanvankelijk met een nogal rauwe stem, maar komt alras op stoom. Jammin’ is de eerste klapper die en masse wordt onthaald, en bevat Stevie’s eerste van diverse steunbetuigingen aan Barack Obama. Het zaalgeluid is dan nog matig, maar daarna stijgt het niveau gestaag tot grote hoogten. Met stijgende verbazing beseffen we hoe onvoorstelbaar veel onwaarschijnlijk mooie, belangrijke, tijdloze liedjes deze man heeft gemaakt. All I Do, Knocks Me Off My Feet, Don’t You Worry Bout A Thing, Overjoyed, het gaat maar door. Na het zeer aangrijpende relaas over zijn moeder zingt hij Visions zo mogelijk nog ontroerender, in een wat lagere toonsoort dan normaal en zeer ingetogen. De tranen lopen ons over de wangen...
Ook elders varieert Stevie eindeloos fraai met zijn in topconditie verkerende soulstem, lekker los en soms bijna slordig of nonchalant. Maar doorlopend volkomen vrij, ongedwongen en meesterlijk muzikaal. Met grandioze harmonische en ritmische uitdagingen, zowel voor hemzelf als de band. Ter verlevendiging, voor zover dat al nodig is, haalt hij allerlei leuke, gevarieerde vocale trucs uit, soms met vocoder. We mogen hem lekker nazingen, met hem meezingen of voorzingen. En hij lijkt er zelf de grootste lol in te hebben. Ook zijn zingende dochter Aisha doet een liedje, met papa bescheiden achter de toetsen. Middels slechts een paar subtiele handgebaren dirigeert hij het stevig gedrilde toporkest, bestaande uit twee percussionisten, een drummer, een bassist, twee gitaristen, twee toetsenisten, twee blazers en vier vocalisten. Het geluid dat dit gezelschap neerzet wordt steeds beter en halverwege wordt echt alles volkomen perfect, zowel qua spel als zaalklank.
Wanneer Stevie een hele reeks seventieskrakers inzet lijkt het dak er zowat af te gaan. Zelfs het jongere publiek zingt alles feilloos mee. Signed, Sealed, Delivered, Sir Duke, Isn’t She Lovely, Do I Do, en nog veel meer, plus zelfs het vaak verguisde I Just Called To Love You, het vormt allemaal een schijnbaar oneindige, tijdloze en zinderende zegetocht. Na You Are The Sunshine Of My Life, Superstition en As is het plotseling dan toch voorbij. Hoewel het publiek erom smeekt, er komt geen toegift en de zaallichten gaan bruut aan. Even is er gemor, we zijn immers verwend. Maar het is meer dan prima zo. Bijna tweeëneenhalf uur levende muziekhistorie. Van een man die, ergens achterin de vijftig, na 47 jaar muziek maken, nog even scherp is als in zijn hoogtijdagen. En even geestig, bescheiden en dankbaar. Een ronduit legendarische avond. KEES SMALLEGANGE
Foto: PETER PAKVIS
Gezien: STEVIE WONDER, AHOY, ROTTERDAM (14 SEPTEMBER)
Je kunt, als je dit op maandag 15 september leest, vanavond nog in de herhaling. Mis die unieke kans niet, hij komt misschien nooit meer...
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
Hier ben volstrekt mee oneens, in één woord een waardeloos concert.
Het geluid was slecht, de meeste nummers werden maar voor de helft of minder uitgevoerd (zoals Living for the city, het geweldige 2e gedeelte ontbrak).
Stevie Wonder vond het ook nodig om bij de helft van de nummers het publiek aan te sporen om mee te klappen en mee te zingen en als klap op de vuur peil vond meneer Wonder het ook nog nodig om zijn politieke voorkeur kenbaar te maken en wij als publiek werden aangespoord om de naam Barack Obama te scanderen (BELACHELIJK).
En dan nog iets waarom moeten concerten een half uur te laat beginnen? |
|
|
|
|
|
|
|
|
Hij is Amerikaan, hij is entertainer. De meeste mensen komen omdat ze nog één keer deze legende willen zien. Hij heeft gegeven waar driekwart voor komt: gelike best-of show. En zolang ik nog niet gedwongen wordt om, zoals ooit bij Al Green, mijn buurman beet te pakken en een of andere man in jurk te 'praisen', dan ben ik al opgelucht.
Ik heb mij prima vermaakt, meegezongen, meegeklapt en af en toe een biertje gedronken. Misschien dat mijn ouders goeie graadmeters zijn? Zij gaan bijna nooit meer naar een concert, maar zijn al bijna veertig jaar grote soulliefhebbers... Zij vonden het een zeer geslaagde avond, hebben zich uitstekend vermaakt en kwamen vol anekdotes over de tijd van Otis, Aretha en James Brown naar buiten. |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Het was een schitterend concert. Eén van de mooiste concerten, die ik in de voorbije jaren heb bezocht. Wie er niet bij was, heeft wat gemist. Het begon een half uur te laat, ja. Daar kun je over zeuren. Ik vond het belangrijker dat het concert liefst 2,5 uur duurde. Een prima recensie van Kees Smallegange. Ik ben het helemaal met eens: het was een legendarische avond. Ik zal dit concert tenminste nooit vergeten. |
|
|
|
|
|
|
|
|
Ja,mag de reactie van Helver eraf!!!!!
Hij/zij is óf aan de drugs óf heeft hij/zij per ongeluk de verkeerde kaartjes gekocht en moest hij/zij eigenlijk naar Jantje Bauer.
Stevie was wonderbaarlijk!
Michael is de King, Stevie is Emperor! |
|
|
|
|
|
|
|
|
Door de marathon van Rotterdam was het verkeer in de stad een puinbak; en konden we niet om 20.00 uur bij Ahoy zijn en wij waren heel blij met het uurtje respijt.
Het was een eer en voorrecht om deze man in het echt te zien en horen, een weerzien na 28 jaar!! (Welk jaar was hij ook in Ahoy? In 1980??) |
|
|
|
|
|
|
|
|
Helver heeft wel wat punten hoor: vervelend was het gedweep met Barack Obama en het heen en weer gejoel met het publiek. Stevie zingt nog prima, dus wie zit er op dat soort storende publieksparticipatie te wachten? En dan zakt het concert halverwege ernstig in door een overmaat aan schmalzy ballads. Ook de vocale acrobatiek die Stevie af en toe ten toon spreidt is erg vervelend. Blijkt hij na al die jaren de aanstichter van het Mariah Carey gekweel????
Daarna pakt de topband (dat zeker) het allemaal weer op en swingt het de pan uit. Met wat meer uptempo-nummers was het wat mij betreft echt super geweest. Maar de man is een fenomeen, dat staat als een paal boven water!
En dat kleine drumstel vooraan op het podium? Dat was toch voor zijn zoontje bedoelt? Was die stout en moest-ie vroeg naar bed :-) ? |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ik heb op internet naar kritische reacties zitten zoeken en hier gevonden. Helver heeft gelijk, vind ik, geluid was slecht én te hard, ik vond het stom dat er "Barack Obama" geroepen moest worden, al die ballads achter elkaar vond ik saai en ik baalde enorm toen "Living for the city" zomaar werd afgebroken. Maar: toen kwamen alle up-tempo hits en dáár kwam ik voor! Ik heb dan ook luidkeels meegezongen, lekker gedanst en ik ging helemaal uit mijn dak. Inderdaad Barre Man, ik ben 56 jr, was hier met mijn kinderen want ga nooit meer naar een concert en was voor het eerst in Ahoy. Maar hier wilde ik bij zijn en ik was blij dat ik er was! |
|
|
|
|
|
|
|
|
Hierbij wil ik nog even reageren op ROTH, nee ik ben niet aan de drugs en nee ik heb ook geen verkeerde kaartjes gekocht, ik heb wel 2x eerder Stevie Wonder concerten bezocht in Ahoy en die waren veel beter dan het concert van 14 september.
Die concerten duurde ongeveer 3 uur en toen was er geen plaats voor lange Jazz nummers van Miles Davis (All blues) en Chick Corea (Spain),
of half afgemaakte nummers zoals op 14 september, Bij de concerten in de jaren 80 en 90 zong Stevie Wonder nog gewoon zelf zijn nummers en niet zoals de laatste keer een gedeelte door het publiek wat veelvuldig werd aangespoord door Stevie Wonder om mee te zingen, nou ja zingen!!!
Dan was er ook nog een dochter die zo nodig een nummer moest zingen, leuk maar dan moet je ook de kwaliteiten hebben om solo te zingen dat was niet het geval, dus beperk je dan tot de background vocals.
Het concert ging overigens als een nachtkaars uit met een paar regels van As, en weg was Stevie om vervolgens niet meer terug tekeren.
Onbegrijpelijk overigens dat er maar zo weinig negatieve reacties verschijnen op dit concert, waarschijnlijk is het voor de meeste al genoeg om mee te kunnen lallen met muziek uit hun jeugd, en hoeft er geen kwaliteit geleverd te worden.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Het is ook niet gauw goed, hè? Klaag, klaag, klaag. Heb je tussen je gezucht door even de tijd genomen om naar die fan-tas-tische band te luisteren, Helver? Als je niet van zijn stem houdt, Everz, moet je niet gaan. De man heeft een fenomemaal bereik, mag ie dat ook laten horen, dan? Ik ben naar honderden concerten geweest in mijn leven en dit staat ruim in de top tien, vanwege vakmanschap, emotie, ballen, afwisseling, goed geluid en het feit dat er in mijn directe omgeving geen zeikerds stonden. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
 |
|
|
|
 |
|
 |
|
 |
|
|
|
 |
|
 |
 |
OOR-LOGE (ABONNEES ONLY) |
 |
TE KOOP IN DE OOR-SHOP |
 |
BESCHIKBAAR ALS DOWNLOAD |
|
|
|
|
|
