Een kredietcrisis, ja ook COLDPLAY heeft er mee te maken gehad. Niet op financieel gebied natuurlijk; nee, denk aan het fenomeen waar ook een band als Kane al jaren mee te kampen heeft. Wél een grote aanhang, maar tegelijkertijd geen enkel vertrouwen van de heren critici en de rest van de wereld die geen fan is. Die kredietcrisis dus. Met het nieuwe album Viva La Vida werd al een deel van de sceptici overwonnen, de bijbehorende toer die circus Coldplay vanavond naar Ahoy brengt moet de rest doen.

Voor de tienduizend man in het sportpaleis geldt bovenstaande uiteraard niet. Die turen rond kwart over negen verwachtingsvol richting het met zwarte, doorzichtige banieren gedrapeerde podium en vragen zich af waar de reusachtige witte bollen boven de bühne (en één midden in de zaal) voor zullen dienen. Het publiek – grofweg blank en van 8 tot 80 – is naar Rotterdam gekomen om Chris Martin en band (zo liggen de verhoudingen natuurlijk) weer ’s in een relatief kleine zaal te zien en alle bekende hits in een intiemere setting dan bijvoorbeeld het Gelredome te ondergaan.

Ze worden op hun wenken bediend. In een daverend openingssalvo van twintig minuten komt de ene na de andere grote hit voorbij. Setopbouw? Coldplay haalt de schouders op en knalt er meteen in de openingsfase krakers als Violet Hill, Clocks en In Your Place uit. Er is wat voor te zeggen om je publiek zo te overdonderen, aan de andere kant hoor je dat het geluid gedurende die grote hitsparade nog niet helemaal optimaal is. De gitaar van Jonny Buckland klinkt snerpend, terwijl de snaredrum en Martin zelf moeite moeten doen om niet in een galmende zee te verzuipen. Wat Coldplay met deze aanpak wel voor elkaar krijgt is dat de euforie in Ahoy meteen tot grote hoogte stijgt en de samenzang met het publiek vanaf de eerste noten (de oh oh oh’s in opener Life In Technicolor) optimaal is. Vooral het ook al in het eerste gedeelte geposteerde Fix You krijgt een kippenvel opwekkende bijval van een dan al meer dan uitzinnige zaal.

Op visueel gebied is er wel voor een meer uitgebalanceerde opzet gekozen. Als de banieren omhoog gaan en de band Violet Hill inzet, vergapen we ons aan het reusachtige doek van Delacroix (de hoes van Viva La Vida) achter Coldplay, bij Clocks schieten oogverblindende laserstralen over onze hoofden en tijdens In Your Place worden de veelvuldig van kleur verschietende bollen onthuld, die dienst blijken te doen als innovatieve beeldschermen met daarop beelden van het podium en getekende animaties. Maar er zijn nog meer ‘trucjes’ bedacht om de vaart er qua visueel spektakel goed in te houden. Ergens halverwege kiest de band een van de twee catwalks die de arena inlopen om daar een unplugged-achtig intermezzo te geven. Ja, en probeer dan maar es niet aan U2 te denken.

Bono en co doemen sowieso al regelmatig op als je Martin het publiek ziet bespelen. De grote armgebaren (zijn hele motoriek eigenlijk), het aanzetten tot meezingen, de interactie tussen de zanger en de gitarist, het doet allemaal wel heel erg aan de Ieren denken. Eén stuntje springt er wel uit. Als de band na een uurtje plotseling van het podium is verdwenen kijkt iedereen elkaar een beetje verdwaasd aan. Is de reguliere set nu al voorbij? Moeten we nu al om een toegift gaan gillen? Nee dus, Coldplay duikt doodleuk op achterin de zaal, op de eerste ring, waar tussen het publiek een klein akoestisch setje (onder meer The Scientist) wordt gegeven. Het zijn juist die (visuele) verrassingen die het optreden glans geven en Ahoy nog meer in extase brengen. Het is bovendien het zoveelste bewijs vanavond dat wat je er ook verder van mag vinden, Coldplay wel een van de weinige bands is die de afstand tussen band en publiek in Ahoy echt klein weet te maken.

Tegen die tijd is het geluid allang geoptimaliseerd en heeft Coldplay de vorm goed te pakken. Met gedreven uitvoeringen van Politics en Viva La Vida stijgt de band nu ook muzikaal ver boven zichzelf uit, mede geholpen door een prima evenwicht van beeld en geluid. Wat dat laatste betreft wordt de overtreffende trap bereikt met een geweldig gebracht Lovers In Japan, waarop fraai uitgelichte vlinders van confetti over de arena worden uitgestrooid en een verbluffend sprookjeseffect opleveren. Ahoy is massaal in trance, zingt en springt en geniet van een leven in technicolor. Zelfs de toch wat korte duur (iets minder dan twee uur) en het abrupte einde, na een zinderend Yellow, krijgt het feestgevoel er niet meer uit. RAYMOND ROTTEVEEL

Foto: PETER PAKVIS

Gezien: COLDPLAY, AHOY, ROTTERDAM (2 OKTOBER)