Verschillen zijn er ook. Het is fantastisch om nu Chelsea Hotel #2 (over seks met Janis Joplin) en Famous Blue Raincoat te horen, daarentegen moeten we Sisters of Mercy missen, dat in het Westerpark wel tot het toegiftenblok behoorde. Dit maakt het optreden niet wezenlijk anders. De locatie doet dat wel.
Het ‘veld’ van een mooi vol Ahoy is voorzien van keurige rijen stoelen, wat prima uitkomt voor de overwegend oudere concertbezoeker. Tegelijkertijd geeft de ambiance van sfeer en comfort de avond iets vormelijks dat ‘Westerpark’ niet had. Gezeten op hun stoelen durven de mensen nauwelijks mee te zingen met de bezwerende bariton van Leonard en de vaak hemelse vrouwenzang van Sharon Robinson en Hattie en Charly Webb (The Webb Sisters). Hierdoor krijgt de avond meer het karakter van een recital en minder van een spirituele samenkomst met community singing. En ja, en dan is er het verschil tussen in- en outdoors. Het beton van Ahoy in de herfst kan nu eenmaal niet op tegen een zomeravond in juli, waar de grillige natuur (wolken, wind en een in zonnestralen openbarstende hemel) een magische synergie aanging met de muziek.
Dat alles laat onverlet dat we vanavond wederom collectief een brok in de keel wegslikken, of een opkomende traan moeten wegpinken bij de topstukken uit het oeuvre van de meester, zoals Bird On The Wire, Secret Life, Anthem (wow, wat een song), de bijna verbeten strijdbare uitvoering van het Franse verzetsliedje The Partisan of Hallelujah, waarvoor Leonard door de knieën gaat: ‘I didn’t come to Rotterdam to fool you, and even though
it all went wrong/ I'll stand before the Lord of Song/ With nothing on my tongue but Hallelujah.’
Die zinnen zijn cruciaal. De oude Leonard, wederom het toonbeeld van gentlemanship, met zijn onkreukbare kostuum, de hoed in de hand nemend en bewonderend tegen het hart drukkend wanneer zijn bandleden soleren, nog iets magerder en oudemannen-achtiger dan in het Westerpark, maar toch ook vief en soms zelf dartel, staat vanavond – met als wapen zijn ‘golden voice’, een fikse portie zelfrelativering en een levenswijsheid die je alleen maar benijdenswaardig kunt noemen – voor de Lord Of Song (wie dat dan ook wezen mag, als toehoorder kun je niet om zijn bestaan heen) en wat hij zijn gehoor meegeeft kun je niet anders ervaren als een zegening. Schrijf maar op: Leonard Cohen wederom groots. Wat kan muziek simpelweg mooi zijn. TOM ENGELSHOVEN
(Oude) foto: PETER PAKVIS
Gezien: AHOY, ROTTERDAM (3 NOVEMBER 2008)
Setlist
Dance Me To The End Of Love
The Future
Bird On The Wire
Everybody Knows
In My Secret Life
Hey, That’s No Way To Say Goodbye
Heart With No Companion
Anthem
Tower Of Song
Chelsea Hotel #2
Suzanne
Gypsy Wife
The Partisan
Boogie Street
Hallelujah
Democracy
I’m Your Man
Take This Waltz
So Long, Marianne
First We Take Manhattan
Famous Blue Raincoat
If It Be Your Will
Closing Time
I Tried To Leave You
Whither Thou Goest |
