|
Veel uitschieters zijn er niet dit jaar, al zijn er wel een paar aangename verrassingen en een aantal doubleurs dat de stap naar een groter podium niet weet te maken. Voor de rest lijkt het festival dit jaar vooral een goede mogelijkheid om leuk te keuvelen in de gangen onder het opvallend oude publiek. Op weg naar wat voor velen dé grote verrassing van deze editie moet worden, Kyteman’s Hiphop Orchestra, opent het festival gelijk met misschien wel de grootste verrassing: in de gang blijven veel toeschouwers uiteindelijk hangen bij de razende, schurende garagerock van twee belhamels die de White Stripes met Nirvana en The Stooges weet te verenigen. THE DEATH LETTERS, aangenaam. 17 en 19 zijn Victor en Jordi, en een gevaar voor zichzelf zoals ze hun gitaar en drumstel uitwonen. Een genot om te zien. En dat op een Noorderslag met opvallend veel zogenaamde zwarte muziek (hiphop, soul en zelfs reggae), terwijl er weer nauwelijks zwaardere metalen te bekennen zijn (Textures, iemand?).
De verwachtingen zijn hooggespannen bij het optreden van KYTEMAN’S HIPHOP ORCHESTRA. De flinke 3FM-zaal is tot de nok toe gevuld en dat blijft zo tot de laatste noot heeft geklonken. Het is dan ook een indrukwekkend schouwspel, deze sloot aan muzikanten bestaande uit rappers, strijkers, blazers en drummers. Muzikaal is het niet zo groots als dat het visueel is. Het ritme is hoekig en melodisch wordt het potentieel op het podium niet optimaal benut. Het is echter een jonge groep, Kyteman voorop, dus het heeft nog alle mogelijkheden. Het publiek is alvast voor het project gewonnen.
KYTEMAN’S HIPHOP ORCHESTRA
De artiest 2562, alias Hagenaar Dave Huismans, heeft meer redenen om op Noorderslag te staan dan op EuroSonic. Zijn afgelopen jaar verschenen debuutalbum Aerial kon immers terecht al rekenen op jubelende kritieken in de voornamelijk buitenlandse pers, maar in Nederland lijkt de mix tussen dubstep en techno voor veel mensen nog een stap te ver. De introductie die Groningen vandaag krijgt maakt het niet al te aannemelijk dat veel mensen bekeerd zijn. Niet alleen staat Huismans veel te vroeg op de avond geprogrammeerd in een achterafzaaltje, ook is zijn stageact niet boeiend; het is een doodnormale dj-set. De muziek is echter wel prima, en een aantal liefhebbers danst alvast de heupen los.
‘Kunnen jullie het horen acherin?’ JELLE PAULUSMA moet welhaast een grap maken, want met maar liefst drie gitaristen in zijn band geldt de voormalige Daryll-Ann frontman gelijk als een van de hardste acts op het festival. Een van de schuldigen is de gitarist van Alamo Race Track, Len Lucieer, en op percussie en tweede stem herkennen we nog iemand: Jelle’s broer Coen. Paulusma geldt als een van de beste songsmeden van Nederland, en getuige zijn CV en zijn nieuwe album iRecord is dat terecht. Vanavond missen zijn songs echter de subtiliteit die je van zijn platen wel kent; met dank aan het veel te volle en harde geluid. Een song als TJ On A Spree verdrinkt in een zware basbrom en op deze manier zet je liever thuis de platen nog eens op.
LEINE
Dat de Oosterpoort aan de grenzen van haar capaciteit zit, blijkt goed bij het optreden van LEINE. Het vooraanstaande lid van het Amsterdam Singer-Songwriter Guild en de winnares van de Grote Prijs speelt in de binnentent, waar ze het moet opnemen tegen de klanken van Hit Me TV, dat in de naastgelegen foyer speelt. Onbegonnen werk, want Leine’s fragiele, intieme songs vragen aandacht en concentratie van de luisteraar. De innemende zangeres grapt het geluid slim weg, voordat ze opent met Unconditional. Het is zo’n sterke song dat je voor even alles om je heen vergeet. Gaandeweg het optreden blijkt de omgeving toch parten te spelen en vervliegen haar liedjes geregeld. Wanneer haar band haar komt bijstaan krijgt het optreden nog even een boost mee, maar dat neemt niet weg dat Leine hier niet helemaal kon laten zien wat ze kan.
Ze begon als kaasmeisje, maar na twee optredens bij Matthijs in De Wereld Draait Door gaat het snel voor Sanne Hans. Het aanstekelijke Just A Flirt wordt een hit en ook op Noorderslag is de 23-jarige MISS MONTREAL een ware publiekstrekker. Maar een leuke reclame voor pittige 30+ kaas en één bekend deuntje zijn natuurlijk niet genoeg voor een optreden van 45 minuten. Gelukkig, Sanne en haar band hebben meer in petto. Ondanks dat ze, naar eigen zeggen, bijna moest kotsen van de zenuwen, is de presentatie van Miss Montreal ontwapenend en fris. Haar liedjes zijn ongemeen swingend en gaan over haar zusje of over ene Ricardo (‘een klootzak, maar wel een hele mooie jongen’). Haar ietwat hese stem past perfect bij bijvoorbeeld het countrydeuntje This One Is For You en afsluiter This Is My Life kan wel eens een nieuwe publieksfavoriet worden. Eindelijk een leuke rockchick in Nederland!
ROOSBEEF
Roos Rebergen heeft Tjeerd Bomhof meegenomen. Meer als ornament (de frontman van Voicst zingt een nummertje of drie mee), maar het geeft de bijzondere liedjes van de band uit Duiven net iets meer cachet. ROOSBEEF is op zijn plek in de factor.e-tent; dat decor met tientallen hondjes, naar aanleiding van de nieuwste plaat, en die stemmige gloeilampen maken het helemaal af. Prima show. Als Roos nog wat meer aan haar songschrijverkwaliteiten werkt (haar liedjes zijn heerlijk origineel, maar zijn hier en daar logischerwijs nog een tikje puberaal) heeft Spinvis er met recht een klein zusje bij.
Sexy Garage Dance, zo omschrijven de jonkies van DAILY BREAD hun muziek. Wat u zich daar bij voor moet stellen? In de 3voor12-zaal klinkt het vanavond alsof de pittige versie van Kate Nash in duet gaat met de heren van zZz. Het drietal onder leiding van zangeres Kimberley gaat helemaal los, het voorste deel van de zaal ook. ‘Sex on the back of a truck’, brult de band, Noorderslag brult lekker mee. Wat een energie! Wat een ongelooflijk strakke drum! En wat een lekkere, vieze, smerige nummers over seks en het Nederlandse kutweer. Terwijl De Dijk de Popprijs in ontvangst neemt speelt Daily Bread het geweldige Blabbermouth en concluderen wij dat dit half uurtje veel te kort was.
DAILY BREAD
Vrijdagnacht stonden ze nog om 2:30 uur in De Spieghel tijdens een ‘secret gig’, vanavond is het Amsterdamse HIT ME TV weer zo fit als een hoentje en laten ze de Oosterpoort flink dansen. Twee keer dezelfde band zien optreden in twee dagen, is dat niet wat saai? Niet in het geval van Hit Me TV. Wat een ongelooflijk leuke band blijft dit toch! En de rest van Nederland lijkt dat langzaam maar zeker ook te gaan ontdekken. Bij nummers als A Public Thing, Nice Guys en Maybe The Dancefloor wordt zelfs al voorzichtig meegezongen. Jakhals Frank zei het al in zijn aankondiging: vorig jaar Pinkpop, nu Noorderslag, straks Pinkpop. Klinkt logisch.
Als de donder werden ze geboekt, twee dagen achter elkaar op het 3FM Serious Talent podium: Torre Florim en consorten, a.k.a DE STAAT uit Nijmegen, a.k.a de band met de vetste QOTSA-riffs sinds tijden en de stoerste uitstraling denkbaar. Verbazend dat dit gewoon uit Gelderland komt. Hun debuut Wait For Evolution wordt door het nagenoeg voltallige popjournaille uitzonderlijk goed ontvangen, en terecht. Live staat het al helemaal als een huis. ‘Gek dat alles ineens om ons draait’, zei Torre laatst in een interview. Nee, da’s niet gek, dat noem je nou ere wie ere toekomt. Moddervette band.
MARIKE JAGER
Live blijft MARIKE JAGER, op Noorderslag in een snikhete CBK zaal, overdonderen. Haar stem is wat het om draait, maar die band! Zelden was de begeleiding van Marike zo op dreef. Loepzuiver en strak, wat het meest duidelijk wordt in prijsnummers als Radio. Jager is op het podium één brok zelfvertrouwen. ‘Wie ging ook alweer die Popprijs winnen?’, vraagt ze ogenschijnlijk tussen neus en lippen door aan de zaal. Dit jaar greep ze ernaast, maar als ze op zo’n ontwapenende manier als vanavond doorgaan zet ik mijn kaarten volgend jaar op de Nederlandse Sheryl Crow. Of Tori Amos. Of Martha Wainwright. Ach, gewoon op Marike.
Het is een hele overgang van de vrolijke dansmuziek van Hit Me TV naar de zwaardere en bloedserieuze rock van FACE TOMORROW. In een sfeervolle 3FM-zaal speelt de band uit Rotterdam wel een dijk van een optreden met opvallend veel nieuw materiaal. Slechts twee ‘oudjes’ (Sign Up en My World Within) telt de set, die verder bestaat uit werk van het emotionele In The Dark. Face Tomorrow levert eigenlijk nooit half werk en ook vanavond gooien alle vijf de bandleden hun ziel en zaligheid in het optreden. IJzingwekkend goede vocalen, de nummers die live net wat meer body hebben dan op plaat en een enthousiast publiek, Face Tomorrow kan gerust zijn: ze mogen dan een tijdje weg zijn geweest, we zijn ze echt niet vergeten.
Leuk is ze, en zeventien pas: Charlot uit het Drentse Meppel, zangeres/toetseniste van het veelbelovende bandje I KISSED CHARLES (Openingsfoto). De vuurdoop op Noorderslag, op de 3 FM Serious Talent stage. Rauwe synthpop met Charlot als boegbeeld, je had het veel slechter kunnen treffen. Maar wat is ze zenuwachtig: alsof er een strop steeds strakker om haar nek wordt getrokken. En vals, bij tijd en wijle. Ach, dat geeft I Kissed Charles vanavond ook haar charme. Op de persoonlijke MySpace van Charlot staan veel foto’s van Lowlands afgelopen jaar, samen met vriendinnen in het publiek. Advies aan de organisatie: Kijk door de zenuwen van vanavond heen en reserveer alvast een plekje voor komende zomer in Biddinghuizen voor Charlot en consorten, maar nu op het podium.
STEEN
De Utrechtse rapper STEEN laat het kankerpubliek graag kennis maken met zijn kankermuziek en zijn stopwoordje kanker. Is dit nu een stripfiguur met Gilles de la Tourette of een originele (blanke) rapper? Eigenlijk beide, want niemand in Nederland doet wat Steen doet. Zijn boodschap is even confronterend als eendimensionaal: haat, haat en nog eens haat. Hij haat vrouwen, hij haat homo’s, hij haat blanke rappers, hij haat het publiek, hij haat de mensheid, hij haat God, hij haat liefde, hij haat zichzelf. ‘Ik zit met opgekropte haat voor mijn ouders’, besluit hij een van zijn in rijmvorm voorgedragen tirades, waarin Steen en sidekick Spinal de rol van outcast (junkie, hooligan, draaideurcrimineel, whatever) op zich nemen. Het lijkt, zo op het eerste gehoor, geen rollenspel. Steen is van de straat. Gevaarlijk. We twijfelen of we hem een euro zouden geven als we hem daar tegenkwamen. Zijn beats, rauw en onheilspellend, mogen er overigens zijn. Het is zoals hij zelf zingt/spuugt: ‘Ik haat zachte beats, ik wil alles of niets.’
SABRINA STARKE is een bevallige Rotterdamse verschijning. Met een mooie stem gaat ze op de soultoer, maar de ziel van de luisteraar weet ze nog niet te raken. Het blijft enigszins afstandelijk en vlak voor het einde stroomt de zaal leeg. De poldersoul van ALAIN CLARK blijkt populairder.
Wat Sabrina Starke niet heeft, heeft GIOVANCA wel. Ze windt het publiek om haar vinger. Haar muzikanten zijn een stuk meer jazzy dan die van haar collega. Ze heeft een perfect gevoel voor ritme en soul. De opgewekte Amsterdamse steelt de harten van het publiek.
ZIGGI
ZIGGI brengt de broodnodige reggae naar Groningen. En dat doet ie goed. Zijn Renaissance Band legt een perfect muzikaal tapijtje waarop Ziggi kan floreren. Harder dan dit swingt het niet in de 3FM-zaal.
DE JEUGD VAN TEGENWOORDIG presteert tegenwoordig altijd op niveau met Bas Bron achter de knoppen. Voor een goede Jeugd-show is er wel wat interactie met het publiek nodig. En dat publiek is aan het begin van de nacht al redelijk lamgeslagen vanwege overmatig drankgebruik. Daardoor kan de show op Noorderslag niet tippen aan de concerten die de Jeugd in het clubcircuit afgelopen jaar gaf. Het ligt in ieder geval niet aan de vier heren, die leveren sterke kwaliteit af.
In de kleine Marathonzaal zet DIO, ondanks een schorre stem, de boel helemaal op zijn kop. Het materiaal van zijn nieuwe album Rock & Roll blijkt perfect te passen in een energieke show. Gegeven door een rapper die heel goed weet hoe hij zijn publiek massaal aan het springen te krijgen.
Het Nijmeegse ZO MOEILIJK heeft een sterk hiphopalbum afgeleverd, maar dat is niet bekend bij het publiek op Noorderslag. Slechts een handjevol mensen komt de Nijmeegse Modo bekijken. Klappers als De Reünie en Controle vinden weinig weerklank. Zo hard als het op het album toegaat zo energiek wordt het niet in Groningen. TIM VEERWATER, ALEX VAN DER HULST, JASPER VAN HARSKAMP, JASPER VAN VUGT
Foto’s: JASPER VAN VUGT
Gezien: NOORDERSLAG, OOSTERPOORT, GRONINGEN (ZATERDAG 17 JANUARI 2009)
Klik hier voor het verslag van EUROSONIC, DAG 2: DE GROOTSTE VERRASSING VAN EUROSONIC
Klik hier voor het verslag van EUROSONIC, DAG 1: DE UPPERCUT VAN EUROSONIC
|
|
