De rij wachtenden voor de deur is nog maar net opgelost als Squarepusher een kwartier te vroeg begint. De Jaco Pastorius van de elektronica gebruikt een duim om zijn basgitaar een flinke afranseling te geven. In de computer zit dertien jaar Squarepushermuziek die door Tom Jenkinson al bassend wordt begeleid en richting het Eindhovense publiek wordt gestuurd. Het concert krijgt pas echt vaart als drummer Alex Thomas plaatsneemt achter de drumkit en de twee A Real Woman inzetten. ‘Come on!’ schreeuwt Jenkinson tussen de nummers naar het publiek. Hij blijft de boel een uur lang ophitsen. Tijdens de bekende nummers is het enthousiasme groot, hoewel dansen er niet in zit bij de verschillende maatsoorten die over elkaar heentuimelen. Richting het einde gooit Squarepusher zoveel geluiden over elkaar heen dat het langzaam een onoverzichtelijke brij wordt. Hij krijgt echter de verdiende lof voor een opzwepende show waarin zijn basvirtuositeit de boventoon voert.

Luke Vibert huldigt het motto dat je maar beter zelf je eigen grootste fan kunt zijn en begint zijn dj-set dus maar met zijn eigen I Love Acid. Ceephax Acid Crew is net zo tevreden met zichzelf. Hij staat helemaal uit zijn dak te gaan op zijn eigen muziek, maar maakt deze, in tegenstelling tot Vibert, wel ter plekke op enkele acidbakkies. Hoewel het overbekend is, is het vermakelijk. Zeker wanneer Ceephax onverstaanbaar door een microfoon gaat staan schreeuwen. Als er een elektronische skihut zou bestaan, zouden ze Ceephax moeten inhuren.

Het zwaartepunt van het programma ligt bij het optreden van Aphex Twin en Hecker. Als er één must is voor elektronicaliefhebbers, dan is het Aphex zien. Hoewel de man al menig legendarisch optreden heeft gegeven, betekent dat niet dat hij een goede livereputatie heeft. Eerdere optredens waren vooral legendarisch omdat ze zo slecht waren. Ook in Eindhoven is het zozo. De eerste drie kwartier rommelen de twee maar wat aan. Een lijn is niet te ontdekken. Af en toe lijken er wat flarden AFX over te waaien en horen we daar iets van de Selected Ambient Works? Het is allemaal niet duidelijk. Pas als na drie kwartier een deel van het publiek de aandacht er niet meer bij kan houden, zetten Aphex en Hecker de vaart erin voor een leuk en stevig half uurtje. Overigens zit er evenveel beweging in de heren als in een gemiddeld Kraftwerklid. Als rechtop staan ze te vermoeiend wordt, zie je nog net hun koppies boven tafel uitsteken. Wie wat doet is niet precies duidelijk. In ieder geval is er eentje bezig met geluid dat van de zijkanten en de achterkant van de zaal komt. Het geeft een aardig driedimensionaal effect. Het optreden eindigt uiteindelijk in dezelfde rommelige sfeer als waarin het begon. Heel tevreden kan het publiek in Eindhoven niet zijn. Men kan wel één must van het levenslijstje afstrepen.

Tim Exile mag daarna laten zien hoe knap hij met geluiden kan omgaan. Meer dan knap wordt het niet, want de man is niet bepaald een rasperformer. Vooral zodra hij begint te zingen, gaat menig neus in Eindhoven enigszins omhoog. De matige EuroSonic-show eerder dit jaar bleek geen uitzondering. Tim Exile heeft een aardig album gemaakt, maar weet dit nog niet om te zetten in een goede podiumact.

Rustie heeft leuke platen op zak, maar weet deze niet te benutten om het publiek voor zich te winnen. Hij heeft, als het ware, wel het klokkenspel zien hangen, maar weet zijn toeschouwers niet bij de ballen te grijpen. Zijn eigen producties (in dezelfde ongepolijste dubstep/8-bit-hoek als man-van-het-moment Zomby) verzuipen in een slechte mix met vooral veel upgepitche crunk hiphop. Het jonge ventje moet eerst maar eens wat dj-uren maken voordat hij weer naar een feest als STRP komt.

Als het eindelijk tijd is voor VENETIAN SNARES, het is dan al vier uur geweest, is onmiddellijk duidelijk wie momenteel na Aphex Twin het populairst is bij de elektronische natie: Aaron Funk, koning van de breakcore en vanavond ook de hardste, brutaalste en opwindendste performer van het pak. De decibellen naderen de pijngrens, de bpms schieten naar krankzinnige hoogten en de adrenaline, voor zover nog aanwezig op dit uur, spuit door het lichaam. Venetian Snares live is een electroshocktherapie met een defecte stroomregelaar. Ongecontroleerd schuddend, schokkend en springend danst Eindhoven zich de nacht in. Wij geven ons na een kwartier gewonnen. Deze geseling heeft lang genoeg geduurd. Benga, die dan nog moet beginnen, zien we hopelijk snel weer op een ander festival. ALEX VAN DER HULST (MET DANK AAN KOEN POOLMAN)

FOTO: BOUDEWIJN BOLLMAN

Gezien: APHEX TWIN + HECKER, SQUAREPUSHER, LUKE VIBERT, CEEPHAX ACID CREW, TIM EXILE, RUSTIE en VENETIAN SNARES, STRP FESTIVAL EINDHOVEN (4 april 2009)