47. PINK FLOYD
Een band met twee gezichten. In de jaren zestig het vehikel voor de geniale composities van de schizofreen wordende Syd Barrett, in de jaren zeventig de aanvoerder van de symfogolf en met The Dark Side Of The Moon definitief toegetreden tot de rijen der mega-acts. Na A Saucerful Of Secrets in 1968 wordt Roger Waters de dominerende creatieve kracht binnen de groep. Onder zijn invloed verschuift het geluid langzaam van psychedelisch naar symfonisch. Seventiesklassiekers als Wish You Were Here, Animals en vooral The Wall worden gedragen door zijn gedachtenspinsels. Floyd-concerten blinken uit door grootsheid, spektakel en subliem geluid. De punkstroming zou er vervolgens het liefst het mes in zetten, maar anno 2004 herinneren wij ons Pink Floyds gigantische plastic opblaasvarken, zwevend in de lucht, met evenveel warmte als waarmee het destijds opgeblazen werd. ‘We’re just two lost souls swimming in a fish bowl, year after year.’ De gedachten van Pink Floyd zijn zo diep, dat er zelf een heel dubalbum aan gewijd is: Dub Side Of The Moon.
The Dark Side Of The Moon (Harvest)
www.pinkfloyd.co.uk

48. STEVIE WONDER
In de prille jaren zeventig weet deze begenadigde zanger en multi-instrumentalist zich eindelijk te bevrijden uit de tentakels van de Motown-fabriek. Het voormalige wonderkind is ongemerkt volwassen geworden en neemt alle touwtjes zelf in handen. Binnen mum van tijd is Stevie Wonder de meest vernieuwende zwarte artiest van dat decennium. Praktisch alles wat hij doet is verbluffend en raak: van meeslepende lovesongs tot bijtende maatschappijkritiek, waarbij hij de vinger altijd aan de pols houdt. Niet voor niets hét grote voorbeeld voor alle huidige r&b- en soul-artiesten.
Innervisions (Tamla Motown)
http://steviewonder.free.fr/

49. NEIL YOUNG
Je ouders scheiden, je bent een nerd en je kunt niet sporten. Je bent ontzettend muzikaal, maar als je je bakkebaarden laat staan ben je net een aap. Je krijgt niks mee. Je bent niet eens een Amerikaan, maar Canadees. De vleesgeworden onvolkomenheid, dat ben jij! Je wilt teksten maken als Bob Dylan, maar je schrijfsels passen vaker in de boeketreeks. Je wilt gitaar spelen als Jimi Hendrix, maar je solo’s klinken als galopperende paarden in een modderpoel. Bijna altijd huil je: je huilt het menselijk tekort uit je donder. Want je bent Mr. Soul. Om het echie. Bij jou is alles om het echie. Je bent een popster tegen wil en dank. Jouws ondanks. Later zullen ze je het product van een broken home noemen. Maar je hebt dan al het lef om van je kwetsbaarheid je kracht te maken. Je bent The Loner, maar we houden met z’n allen voor eeuwig van je. De vleesgeworden onvolkomenheid die zichzelf overwint. De grijns die je daarbij trekt, is jouw triomf. We trappen er maar al te graag in. Ook bij Crosby, Stills, Nash & Young zouden we die sardonische hippiegrijns niet van je bek af durven rammen (Déjà Vu, de bestseller van 1970).
After The Goldrush (Reprise)
www.neilyoung.com

50. SMASHING PUMPKINS
Oftewel: Billy Corgan, dan een tijdje niets, dan opnieuw een tijdje niets en dan de andere bandleden. Hij schrijft de songs, hij zingt, hij voert het (hoogste) woord en hij bezorgt zijn combo de status die het toekomt: een van de supergroepen van de Amerikaanse alternatieve gitaarrock. Als geen ander beheersen ze het allerbekendste grungetrucje: veel gestoei met hard/zacht en licht/donker in de songs. Verder verdrinkt Corgan - ook tijdens interviews - graag in zelfmedelijden en morsen de bandleden ondertussen graag met drank en drugs. Het wordt drummer Jimmy Chamberlin bijna fataal en leidt in 1999 tot het ontslag van bassiste D’Arcy. Een jaar later heffen de Pumpkins zich alsnog keurig op.
Mellon Collie And The Infinite Sadness (Virgin)
www.smashingpumpkins.com

51. UNDERWORLD
Of: hoe twee gefrustreerde dertigers op de dansvloer het licht weer zien dankzij een deejayend broekie. Versterkt met de jonge Darren Emerson kunnen Karl Hyde en Rick Smith in de slipstream van de acid-revolutie eindelijk hun gedroomde geluid - Kraftwerk op funk, in dub en in 4-to-the-floor-maat - waarmaken voor uitpuilende dansvloeren. Omdat Hyde er, hoe fragmentarisch ook, bij zingt en een gitaar vasthoudt, gaat ook het rockpubliek opletten en, uiteindelijk, zwaar overstag. Menig festival wordt een opruiend dansfeest dankzij de spraakmakende live-verrichtingen van Underworld. Dankzij de film Trainspotting kent iedereen de slogan van de jaren negentig: ‘Lager, lager, lager!’
Dubnobasswithmyheadman (Junior Boy’s Own)
http://dirty.org/

52. OUTKAST
Als Big Boi en André 3000 in 2000 hun Europese doorbraak beleven met de single B.O.B. (‘bombs over Baghdad’), heeft het duo in eigen land al drie platina albums op zijn naam staan. OutKast vernieuwt de zuidelijke hiphop, die daarmee zelfs toonaangevend wordt. Dre vindt zichzelf dankzij Hey Ya! (2003) opnieuw uit als allround popster.
Big Boi & Dre Present… OutKast (LaFace/Arista)
www.outkast.com

53. MUDDY WATERS
Muddy is de Man. De ondoorgrondelijke man die op een goeie dag zomaar plotseling zijn tractor op de plantage laat staan. In de ochtendtrein van Clarksdale naar Chicago stapt en een groot geheim met zich meeneemt. In de hectische metropool plugt hij zijn mysterieuze hoodoo blues in een stopcontact en definieert het geluid van de moderne Chicagoblues. Daarmee zendt hij golven door de popmuziek die nog altijd voelbaar zijn. Totdat hij in het harnas sterft, blijft Muddy Waters de Man. De Mojo Man. Zijn grote geheim heeft hij nooit prijsgegeven.
The Chess Box (Chess/MCA)
www.muddywaters.com

54. JERRY LEE LEWIS
'Ik sleep het publiek met mij de hel in,' aldus het pianobeest uit Ferriday, Louisinana. 'Hoe kan ik ze nu naar de hemel krijgen met Whole Lotta Shakin' Goin' On?' Diep van binnen is de Killer ervan overtuigd dat hij een zondaar is. En daarmee doelt hij niet op het huwelijk met zijn 13-jarig nichtje, want dat is in het Zuiden van de V.S. heel normaal. Van alle losgeslagen zotten die met de nachttrein in Memphis aankomen, is Jerry Lee Lewis het grootste natuurtalent; een onvergelijkbare muzikale stilist. 'And that's a guaranteed fact, són!'
Classic - Jerry Lee Lewis (Bear Family)
www.jerryleelewis.com

55. PHIL SPECTOR
Even geniale als excentrieke producer die beroemder wordt dan de artiesten die hij opneemt. Maakt zijn Spector-platen in een onafgebroken creatieve uitbarsting van zes jaar. Vocalisten en muzikanten hebben voor hem dezelfde functie als acteurs voor Alfred Hitchcock: gewillige werktuigen waarmee hij ongestoord zijn ‘little symphonies for the kids’ kan creëren. Voor ieder nummer laat hij dozijnen muzikanten opdraven – die hij Spectors Army noemt – en tovert die hele handel als een demonisch kind om tot zijn Wall of Sound. Op zijn 26-ste heeft hij zijn genialiteit volledig opgebrand, sluit zich op in een mausoleumachtig kasteel en wordt een voor eeuwig gedoemde schim. Maar zijn geraffineerde geluidsmuur zal ontelbare malen geïmiteerd worden. Denk aan Bruce Springsteens Born To Run.
Back To Mono (1958-1969) (Phil Spector Records/Abkco)
www.philspector.com

56. THE KINKS
Uitvinders van de Britpop. Bij opper-Kink Ray Davies zullen de latere Blurs van deze wereld de mosterd halen. Davies weet elk van zijn pakkende liedjes (beat meets vaudeville) een kort verhaaltje mee te geven, waarin zowel de gegoede burgerman (Mr. Pleasant) als de modieuze bewoners van ‘swinging London’ (Dedicated Follower Of Fashion) op mild sarcastische wijze worden geportretteerd. Met name in Nederland hooglijk gewaardeerd.
Something Else By The Kinks (Pye)
http://kinks.it.rit.edu/

57. JACQUES BREL
Briljante eenling, groot poëet. Onwaarschijnlijke Belg van het ‘vlakke land’ raakt beroemd in Frankrijk, waar hij de lat voor het chanson zo hoog legt dat sindsdien niemand er ooit nog overheen is gekomen. Podiumbeest zonder weerga. Kotst op de bourgeoisie (‘vette burgerkliek, vette vieze varkens!’ zingt hij in zijn Nederlandse versie van Les Bourgeois). Haalt uit tegen vrouwen (Les Biches) en zingt dat het zwaar is om te sterven in de lente (Le Moribond). Sterft in de herfst van 1978. Zijn werk staat zo bol van de passie dat je de Franse taal niet eens hoeft te beheersen om hem te snappen.
J’Arrive (Barclay)
www.jacquesbrel.be

58. THE EAGLES
Zeik ze af, die Eagles! Denk maar dat zanger-gitarist Glenn Frey, zanger-drummer Don Henley en zijn Californische maten als volgevreten bezadigde miljonairs geboren zijn. Vergeet hoe avontuurlijk en grensoverschrijdend ze begin jaren zeventig juist bezig zijn. Welke band speelt dan net zo makkelijk metal als country? Doe maar net alsof je niet hoort dat hun debuut uit 1972 even imperfect als baanbrekend is. Haal je neus maar op voor hun concept-album Desperado over in het wilde weg om zich heen knallende revolverhelden (ver voor Michael Moore zich over dit thema buigt). Doe maar net alsof het alle kanten uit scheurende On The Border een Jan des Bouvrie-achtig bourgeoisieplaatje is. Hun melodieën zijn niet memorabel. Immers: supersingle Hotel California sucks! Wees dom en zeik The Eagles af.
On The Border (Asylum)
www.eaglesmusic.com

59. RAMONES
Joey, Johnny, Dee Dee en Marky Ramone lijken met hun karakteristieke leren jekkies uit een cartoon geknipt en soms praten ze ook zo. Maar deze New-Yorkse Pinheads zijn wel degelijk de geniaalste heruitvinders van de rock & roll- en sixtiesmeidengroepstijlen, die ze tot op het bot uitkleden. Precies een jaar eerder dan de Britse punkexplosie in ’77, die ze bovendien glansrijk zullen overleven. In een criticipoll van de New York Times wordt hun gelijknamige debuutplaat gerekend tot de twintig meest invloedrijke platen van de twintigste eeuw.
Ramones (Sire)
www.officialramones.com