83. THE FLYING BURRITO BROS
Amerikaanse countryrockers en de toenmalige lievelingen van de Nederlandse popcritici. In 1970 wordt The Gilded Palace Of Sin tot beste lp van de sixties uitgeroepen (bij de Top 100 Aller Tijden van OOR in 1987 overigens gezakt naar de 62ste plaats). Kortstondig samenwerkingsverband tussen Gram Parsons, Chris Hillman (beiden ex-Byrds), Chris Etheridge en steelgitarist Sneaky Pete Kleinow met als resultaat countryrock van het hoogste niveau. Na vertrek van Parsons volledig weggezakt.
The Gilded Palace Of Sin (A&M)
http://ebni.com/byrds/spfbb1.html

84. JONI MITCHELL
In een interview heeft ze eens verklaard slechts ‘een gewone boerentrien uit Canada’ te zijn. Kan zijn. Maar alleen een blind en doof paard kan concluderen dat Joni Mitchell niet een van de belangrijkste songschrijvers van de twintigste eeuw is. Niemand koppelt persoonlijke betrokkenheid aan zulk scherp observatievermogen en inventief woordgebruik. Tot ver in de jaren tachtig blijft zij de meetlat waartegen alle singer-songwriters het moeten afleggen.
Blue (Reprise)
www.jonimitchell.com

85. THE SMITHS
Een miezerig regentje. De melancholie van de Britse eilanden. Morrissey en Marr. Zanger en gitarist. Horen een tijdje bij elkaar als herfst en wind. Morrissey is een nazaat van Oscar Wilde. Wat er precies aan zijn seksualiteit schort, is nooit helemaal duidelijk, maar ‘iets’ is er wel aan de hand. In zijn gitaarspel combineert Johnny Marr Afrika en Bach. En wanneer Morrissey zingt over zijn Girlfriend In A Coma, dan moeten wij huilen. Britpopper dan Britpop.
“Singles” (Warner)
www.compsoc.man.ac.uk/~moz/main.htm

86. JOY DIVISION
Ian Curtis verhangt zichzelf op 18 mei 1980. De desolate klanken van Joy Division lijken zijn dood te voorspellen. Duistere bas, mechanische drumklappen, een gitaar die het rouwkleed reeds draagt. Unknown Pleasures en Closer: Joy Division-platen die je moet kennen. Vanuit al deze ellende creëren de overgebleven bandleden op wonderbaarlijke wijze iets wat inderdaad een Nieuwe Orde genoemd kan worden: een voorstudie op de latere dance. Nooit had Ian Curtis kunnen denken dat zijn maten Bernie, Peter en Stephen (samen met Gillian) de aanzet tot een vrolijke rave zouden geven. Rave on, you crazy diamond.
Closer (Factory)
http://iancurtis.org/

87. TOM WAITS
In de jaren zeventig gestart als een kruising tussen Bob Dylan en beat poet Jack Kerouac, ontwikkelt zelfkantheld Tom Waits begin jaren tachtig de hem zo typerende unieke ketelmuziekformule, waarin alles, maar dan ook alles van het menselijk afval samenkomt. Schraap, grom, rochel, Brecht & Weil, de lange vaart en hoerenkotten.
Rain Dogs (Island)
www.officialtomwaits.com

88. PIXIES
Black Francis (later Frank Black), Kim Deal en die andere twee doen vanaf medio jaren tachtig wat niemand anders doet. En ze doen het goed, nee, fantastisch: rauwe, opwindende, noisy, poppy gitaartrash maken. Volgens geheel eigen muzikale wetten. In de teksten staat het zwerk vol UFO’s en op de achtergrond kirt Kim (die van de latere Breeders). Kurt Cobain haalt er, naar eigen zeggen, al z’n mosterd.
Doolittle (4AD)
www.pixiesmusic.com

89. CAPTAIN BEEFHEART
Don Van Vliet, Amerikaanse alleskunner. Van grote invloed op bands in latere decennia. Unicum binnen de popmuziek. Als componist, instrumentalist en zanger van eenzame klasse. Ook als tekenaar, schilder en beeldhouwer, zoals hij na zijn afscheid uit de muziek begin jaren tachtig bewijst. Zijn debuut Safe As Milk (1967) is te bizar voor commercieel succes maar een tijdloos document (Ry Cooder op gitaar). Met hulp van zijn jeugdvriend Frank Zappa maakt hij in 1969 zijn definitieve statement:
Trout Mask Replica (Straight)
www.beefheart.com

90. TALKING HEADS
Aanvankelijk de meest intellectuele en arty factor in de New-Yorkse punk- en new wave-school van eind jaren zeventig, maar in de jaren tachtig - onder leiding van verstrooid analyticus David Byrne - uitgroeiend tot grensoverschrijdend instituut. Op Remain In Light (door de critici uitgeroepen tot beste album van 1980) knopen ze op nimmer vertoonde wijze hoekige wave, Afrikaanse ritmes, ongenadig swingende danspop en de geluidsopvattingen van producer-musicus Brian Eno aan elkaar.
Remain In Light (Sire)
http://talking-heads.net/

91. NICK CAVE
Door zijn vader (leraar Engels) tevergeefs in een keurslijf geperst, ontploft moeilijke leerling (en zoon) Nick, wanneer hij met zijn Australische maten van The Birthday Party en The Bad Seeds Londen (en later Berlijn) onveilig maakt. Seksuele perversie, harddrugs, drank, heiligschennis en hakenkruizen, niets wordt door Cave onbeproefd gelaten. Muzikaal bezondigen hij en de zijnen zich aan alles binnen de zeshoek Elvis, Bob Dylan, Captain Beefheart, Leonard Cohen, Johnny Cash en Blind Lemon Jefferson. Live daalt Cave af in zijn eigen hel. Daar kruipt hij uit wanneer hij een heuse roman (And The Ass Saw The Angel) schrijft. Zijn ultieme wraak op papa in Melbourne.
The Firstborn Is Dead (Mute)
www.nick-cave.com

92. dEUS
Het beste dat de Belgische popmuziek in de jaren negentig overkomt, period. Debuut Worst Case Scenario (1994) slaat in als een bom. Voor experimentele en veelzijdige pop, gemaakt door jonge, charismatische alleskunners, blijkt ineens een gigantische markt te bestaan. Zanger-songschrijver Tom Barman is de spil; zijn secondanten Stef Kamil Carlens en Rudy Trouvé kiezen al snel voor eigen projecten (Zita Swoon, Kiss My Jazz), maar blijken vervangbaar. Door nieuwe charismatische alleskunners.
Worst Case Scenario (Great American Nude/Bang!)
www.deus.be

93. GENESIS
Symfo-instituut. Maakt met Trespass, Nursery Cryme, Foxtrot, Selling England By The Pound en The Lamb Lies Down On Broadway onder leiding van Peter Gabriel een serie kwalitatief sterke albums (en bijbehorende totaaltheatershows) die alle concurrentie naar adem doet happen. Het vertrek van Gabriel in 1974 – als solist overigens zeer succesvol - wordt subliem opgevangen door oorspronkelijk drummer Phil Collins. Onwaarschijnlijke fan: Jeff Buckley.
Selling England By The Pound (Charisma)
www.genesis-music.com

94. BEE GEES
Australische broers met ongekende zangkwaliteiten en ausdauer. Al in de jaren zestig goed voor tien Top 3-hits in Nederland. Maar als ze in de jaren zeventig op de discotrein stappen die Saturday Night Fever (‘77) heet, exploderen ze pas echt sky high. De film is zo’n wereldsucces dat de soundtrack uitgroeit tot een van
de bestverkochte albums aller tijden. De kenmerkende zang van de gebroeders Gibb (lekker hoog, afgeknepen ballen) maakt hen erg camp. Na dood van Maurice in ’03 opgeheven.
Main Course (RSO)
www.beegeesonline.com

95. OASIS
Zeg het in zestig woorden. Oasis. Liam en Noel Gallagher. De beste band ter wereld. En groter dan God. Volgens henzelf althans. Modder smijten. Naar Blur. Naar de media. Maar voornamelijk naar elkaar. Pinkpop 2002. Noel heeft de band weer eens verlaten. Definitely Maybe. Liam wordt uitgejoeld door het publiek. Hij is pissig. ‘Fuck off, wankers,’ piept ie nog. Duizenden omhooggestoken middelvingers zijn het duidelijke antwoord.
Definitely Maybe (Creation)
www.oasisinet.com

96. STEELY DAN
Intellectuelen! Van alle seventiesduo’s het meest geniale. Muzikale perfectionisten die jazz- en latin-invloeden verwerken tot subliem geproduceerde popmuziek. Toch staan hun klinische imago en mediaschuwheid een grootse doorbraak in de weg. Ze stoppen met optreden in 1974, omdat het Donald Fagen en Walter Becker niet lukt op het podium de perfectie van hun platen te evenaren. Moeilijk, moeilijk. Pas in 1993 menen ze dat wel te kunnen realiseren. Desondanks bevelen we juist al hun platen uit de jaren zeventig (van Can’t Buy A Thrill tot Gaucho) onvoorwaardelijk aan.
Countdown To Ecstasy (ABC)
www.steelydan.com

97. HERMAN BROOD
'Een beetje verlegen jongen, met wie 't heel vervelend afgelopen scheen te zijn.' Jaren voor zijn zelfgekozen einde schrijft Herman Brood zijn eigen elegie. In de tussentijd doet hij er alles aan om zijn levensverhaal wat op te leuken. Hij is Nederlands enige echte rock & roll-junkie, onze populairste volksschilder - ultrakort - 'de man van'. De losgeslagen Oostduitse punky operavedette Nina Hagen (Unbeschreiblich Weiblich) in dat geval.
Shpritsz (Bubble)
www.brood.nl

98. DREAM THEATER
Complexe songstructuren en virtuoze techniek: genoeg om het overgrote deel van de pop- en rockliefhebbers gillend de zaal uit te jagen. De weinige overgeblevenen, liefhebbers van het schemergebied tussen metal en symfonische rock, beginnen echter spontaan te kwijlen bij de naam Dream Theater. Tussen 1989 en 1999 speelt de groep uit New York volgens een conservatieve schatting 476 miljoen noten. Wat de groep voorheeft op haar wereldwijde navolging is de dramatische zeggingskracht die ze aan een flink deel daarvan meegeeft.
Metropolis 2000, Scenes From A Memory
www.dreamtheater.net

99. LEE PERRY
Jamaicaanse geluidswizard, geniale gek, visionaire producer. Hij doet met gesplitste tapes aan samplen lang voordat dat via de computer kan. Met zijn gewoonte om steeds weer dezelfde sporen te hergebruiken, creëert hij langzamerhand dat uniek zuigende, suizende Lee Perry-geluid, aangedikt door het gebruik van phasers, ritmeboxen en analoge echo's. Lang mag hij nog leven.
Arkology (Island)
www.upsetter.net/scratch/

100. BOUDEWIJN DE GROOT
Multigetalenteerd fenomeen met ongekend uithoudingsvermogen. De bekendste vertegenwoordiger van Nederlandstalige pop scoort al vanaf midden jaren zestig hits en ademt de tijdgeest als geen ander. Protestzanger (Welterusten Mijnheer De President) maar ook uitvoerder van composities met onvermoede diepgang en zeldzame zeggingskracht, vaak in samenwerking met de bijna twee jaar geleden overleden tekstschrijver Lennaert Nijgh. Ook als componist van filmmuziek en acteur uitermate succesvol.
Voor De Overlevenden (Decca)
www.boudewijndegroot.nl